Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εγώ που δεν μπορώ …..ή μήπως όχι;

Της Στέλλας Τσαγγοπούλου

«Εγώ που δεν μπορώ να σχεδιάσω μια ευθεία γραμμή, θα φτιάξω ολόκληρο graffiti; Και μάλιστα αξιοπρεπές;» Αυτή η ερώτηση σφυροκοπούσε το μυαλό μου και το μυαλό των μαθητών της Β Λυκείου για πολλές μέρες. Εγώ που δεν είχα σχεδιάσει σωστά ούτε μια ευθεία γραμμή καλούμουν να φέρω εις πέρας κάτι το οποίο θα με έβγαζε από τα όριά μου. Δεν μπορούσα όμως να αρνηθώ το αίτημα των παιδιών, να δημιουργήσουμε στα πλαίσια του μαθήματος Project. Ούτε να δω την απογοήτευση στα πρόσωπά τους. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το brainstorming. Οι προτάσεις πέφτανε βροχή στο τραπέζι. Ο ενθουσιασμός μεγάλος, τα διλήμματα πολλά, οι αμφιβολίες για τον αν το εγχείρημα τελικά είναι ακατόρθωτο ή όχι ακόμα περισσότερες. Μετά από πολλές

συζητήσεις και προβληματισμούς επιλέχθηκε το έργο που θέλαμε να εκθέσουμε.

Η ανακοίνωση της επιθυμίας μας για το εγχείρημα αυτό στον Διευθυντή μας, μόνο σκοπέλους και εμπόδια δεν βρήκε. Κάθε άλλο… Μας ζητήθηκε να αναλάβουμε τη διακόσμηση όλου του προαύλιου χώρου του σχολείου μας. Και αργότερα, η ίδια επιθυμία εκδηλώθηκε και από τη Διευθύντρια του Γυμνασίου.

Το εγχείρημα τώρα φάνταζε ακόμη πιο δύσκολο. Τόσοι τοίχοι, να διακοσμηθούν πως; Από μερικούς ανίδεους από ζωγραφική; Και με τι ακριβώς θα τους στολίσουμε; Και το κόστος των υλικών πως θα καλυφθεί; Και τι είδους υλικά θα είναι αυτά; Νέοι προβληματισμοί, νέα διλήμματα, νέες αμφιβολίες…

Και το brainstorming συνεχίζεται. Μάτια αναζητούν αχόρταγα εικόνες χαρούμενες , μηνύματα ενθαρρυντικά, που εμπνέουν ελπίδα, πίστη, αισιοδοξία και χαρά. Που σου θυμίζουν να μην τα παρατάς, ότι κι αν γίνει, όσο δύσκολο και αν φαίνεται. Μηνύματα που χρειαζόμασταν τότε για να μην παρατήσουμε το εγχείρημα και τώρα ακόμη περισσότερο. Ώρες ατέλειωτες, σαββατοκύριακα αμέτρητα κολλημένοι μπροστά στις οθόνες μας να αναζητούμε αυτό που θα μιλήσει στην καρδιά μας όταν το κοιτάμε. Αυτό που, ιδανικά, θα θέλαμε πάνω στους τοίχους του σχολείου μας. Συζητήσεις επί συζητήσεων, για ώρες μέσα στην τάξη. Κι όταν, πια, καταλήξαμε στις επιλογές μας, έπρεπε να βρούμε τον τρόπο να τα αποτυπώσουμε στον τοίχο και να του δώσουμε ζωή. Νέοι προβληματισμοί, νέες αναζητήσεις στο διαδίκτυο, βίντεο με θέμα how to, quotes, κείμενα να δίνουν απαντήσεις για να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε αυτό που φάνταζε ανέφικτο, αυτό που ήταν παραπάνω από μια απλή γραμμή. Μόνοι μας να ψάχνουμε τη λύση. Κι η απογοήτευση κι ο φόβος να μεγαλώνουν. Θα τα καταφέρουμε άραγε; Πόσο καιρό θα μας πάρει; Θα συμμετέχουν όλοι με τον ίδιο ζήλο; Θα τα παρατήσουμε πριν καλά –καλά αρχίσουμε;

Κι όμως…. οι κουβάδες με τις μπογιές και τα πινέλα άρχισαν να καταφθάνουν. Και το προαύλιο γέμισε μαθητές. Μαθητές της Β’ Λυκείου με όραμα να ομορφύνουν το σχολείο στο οποίο περνάνε ένα μεγάλο μέρος της μέρα τους. Κι έπειτα ήρθαν κι άλλοι, μαθητές όλων των τάξεων, που θέλησαν να βοηθήσουν, να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους στη ζωγραφική. Και μοιράστηκαν τον ίδιο ενθουσιασμό κι επέδειξαν τον ίδιο ζήλο. Και δοκίμασαν ακόμα κι εκείνοι που ποτέ τους δεν είχαν ζωγραφίσει τίποτα, όπως κι εγώ. Και το προαύλιο γέμισε γέλια, μουσικές και ενθουσιασμό. Και οι ιδέες δε σταματούσαν. Οι ώρες, κλεμμένες κι από τον ελεύθερό μας χρόνο, πολλές. Με κρύο, με ζέστη τα πινέλα να παίρνουν φωτιά. Οι μπογιές να γίνονται συναισθήματα και τα συναισθήματα εικόνες και οι τοίχοι να παίρνουν χρώμα και ζωή.

Όμως, το έργο έμεινε ανολοκλήρωτο. Τα graffiti έμειναν μισά. Κι όχι επειδή τα παρατήσαμε, αλλά επειδή κάτι τόσο μικρό, όπως ο COVID-19, ήρθε να μας χαλάσει τα σχέδια και να φέρει το χάος. Ένα χάος δυσανάλογο του μεγέθους του.

Και τα πινέλα και οι μπογιές στοιβάχτηκαν και πάλι στην αποθήκη κι απέμειναν να αναρωτιούνται γιατί και να ελπίζουν πως μια μέρα, μια μέρα... Και το προαύλιο ερήμωσε. Και οι φωνές, τα γέλια και οι μουσικές σταμάτησαν. Κι εμείς κλειστήκαμε στα σπίτια μας. Ελπίζοντας πως θα ξαναβρεθούμε σύντομα και θα είμαστε όλοι καλά. Για να συνεχίσουμε από κει που σταματήσαμε.

Τίποτα όμως δεν θα μπορούσε να συμβεί αν δεν ήσασταν όλοι εσείς. Οι μαθητές που με «σπρώξατε και με αναγκάσατε» να διευρύνω τους ορίζοντες μου, να καταπιαστώ με πράγματα που ποτέ δεν φανταζόμουν και να τα φέρω εις πέρας. Που με βοηθήσατε να αγαπήσω την τέχνη της ζωγραφικής όσο τίποτα και να γίνει ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι. Που μου θυμίσατε για άλλη μια φορά να μην τα παρατάω. Που όλοι μαζί μάθαμε να ακούμε, να δεχόμαστε, να σεβόμαστε και να εκτιμάμε. Πέρα από τους αγαπημένους μου μαθητές, όμως, θέλω να ευχαριστήσω και τους πολυαγαπημένους συναδέλφους και διευθυντές μου που με πίστεψαν και με στήριξαν όσο κανείς. Κάνατε αυτή τη χρονιά την πιο ξεχωριστή. Ένιωσα περήφανη και ευλογημένη που βρέθηκα κοντά σας.

Εις το επανιδείν λοιπόν… γιατί οι ζωγραφιές έμειναν μισές, το ίδιο και τα όνειρα. H ψυχή μας όμως έχει κατατεθεί σε αυτούς του τοίχους. Αυτή είναι η παρακαταθήκη μας κι αυτό δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς, ούτε ο COVID-19.

 

 από την εξέλιξη του project

 

ζωγραφίζοντας το σχολείο μας


ένα πρότζεκτ ζωγραφικής...

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δυο από τα οδικά εγκλήματα της Βόρειας Εύβοιας.

του Πάνου Β.

Με αφορμή και το σημερινό ατύχημα στη διασταύρωση Κουρκουλών-Δάφνης με την "Εθνική" Αιδηψού Χαλκίδας, ας υπενθυμίσουμε στη νέα δημοτική αρχή τα δυο μεγάλα οδικά εγκλήματα της περιοχής.
Η είσοδος στη Λίμνη όπως ερχόμαστε από Χαλκίδα στη περιοχή του Αρχάγγελου γίνεται παράνομα από παραβίαση της διπλής διαχωριστικής γραμμής και με "εξαφάνιση" της αντίστοιχης πινακίδας εδώ και χρόνια.Η δε είσοδος από την αντίθετη κατεύθυνση είναι τσιμενταρισμένη για κάποιους λόγους που μόνο οι μηχανικοί που σχεδίασαν τον "κόμβο" ξέρουν.
Το να στρίψεις από εκεί για τη Λίμνη πάλι πρέπει ή να είσαι  εκπαιδευμένος ντόπιος ή να έχεις μαντικές ικανότητες ακόμα και με χρήση του τζιπιες.

Η Ιστορία του γιατί και του πως έγινε αυτό είναι πολύ λυπητερή, αλλά πρέπει να τη ξεπεράσουμε και να κάνουμε μια ασφαλή δευτερεύουσα είσοδο στη πόλη αντικαθιστώντας αυτή τη λαιμητόμο.
Το αν καταργηθεί είναι αδιανόητο γιατί ιδιαίτερα το καλοκαίρι είναι μοναδική διέξοδος τόσο για το κυκλοφο…

Να κλείσουμε τα σύνορα της Λίμνης...

του Πάνου Β. Ο Ιός έφτασε δίπλα μας.Με ένα ταξίδι στον Πανάγιο τάφο ο βορειοευβοιώτης από τον Άγιο, άλλα είχε στο μυαλό του κι άλλα κατάφερε.Αντί για το υιό του θεού έφερε τον κορωναϊό ,ανεπιθύμητο μετανάστη και αόρατο εχθρό.
Ήδη Ιστιαία και Αιδηψός άρχισαν να δοκιμάζονται σε πολλά επίπεδα.
Στη Λίμνη η επόμενη μέρα είναι δίπλα μας.Πολύ κοντύτερα από τη μακρινή Κίνα.
Τι να κάνουμε λοιπόν;
Το οδικό μας δίκτυο μας επιτρέπει με ένα οδόφραγμα στο νεκροταφείο,ένα στον Αρχάγγελο και ένα στο Χριστό να φράξουμε όλες τις διόδους προς το χωριό μας.Κανείς δεν μπαίνει,κανείς δεν βγαίνει.Κανείς δεν αρρωσταίνει από τον ιό.
Γιατί αν αρρωστήσει από κάτι άλλο τη πατήσαμε.
Με αγωνία και παρέα τη τιβί θα περιμένουμε 1-2 μήνες ή 1-2 χρόνια τη λήξη του συναγερμού.Θα τραφούμε με ψάρια ευβοϊκού ,χόρτα του βουνού και κατσικάκια από τα μαντριά.Δεν έχουμε μείνει και τόσοι για να μη μας φτάνουν.
Με τους συγγενείς που θα αρρωσταίνουν στον υπόλοιπο κόσμο θα επικοινωνούμε μέσω βάιμπερ που θα είναι απόλυτα ασφαλές γ…

200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ

INMEMORIAM 200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ


του Πάμπου Χατζηλαμπή Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα που ο χαμός ενός παλικαριού ξαναφέρνει το πρόβλημα των υποδομών και των προτεραιοτήτων της Βόρειας Εύβοιας...
Αλλά ο θάνατος του Άγγελου είμαι σίγουρος πως σπιρουνίζει τη σκέψη όλων όσων προβληματίζονται και επιζητούν το γενικό καλό. Δεν είναι, δεν μπορεί να είναι και να μείνει ως μια παράπλευρη απώλεια της εγκατάλειψης που σοβεί και ταλανίζει τη Βόρεια Εύβοια.
Πάνω και πριν απ' όλα καθιστά απαραίτητο το χαρακτηρισμό ως επείγουσας της ανάγκης ενός περιφερειακού Νοσοκομείου ή/και ενός Κέντρου Υγείας καλά οργανωμένου, εξοπλισμένου και στελεχωμένου.
Αν μας ενδιαφέρει η καθημερινότητα των πολιτών της Βόρειας Εύβοιας, δεν υπάρχει τίποτε άλλο πιο σημαντικό στις υποδομές ολόκληρης της περιοχής…
Ας αρχίσει από τα θέματα υγείας η επανεκκίνηση της ανάπτυξης που όλοι θέλουμε. Οι δρόμοι, οι σήραγγες, τα Ferry, και τα ραπανάκια για την όρεξη ως αναγκαίες υποδομές μπορούν να περιμένουν και θα …