Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Το Κυριακάτικο τραπέζι


Πάνος Β.
Η ιστορία αρχίζει με το μαγείρεμα.Η προετοιμασία χρειάζεται συγκέντρωση κι αυτοπεποίθηση.Κάθε λάθος μπορεί να είναι αναστρέψιμο αλλά και καταστροφικό.Ο χρόνος κυλά και συ μαζί του.
Τα υλικά μεταμορφώνονται με ονοματεπώνυμα.Κουβαλάνε πρόσωπα,τόπους παραστάσεις.
Στην αρχή τα λαβράκια από το ταξίδι στην Αθήνα.Μέσα τους το δενδρολίβανο από την αυλή, λίγο αλάτι της γκρίζας από το καιρό θάλασσας και φρέσκια ρίγανη από τη γειτονική
πλαγιά.Μπαίνουν στο φούρνο των διακοσίων βαθμών αδιαμαρτύρητα, με λίγο λάδι Σκεπαστής.Καιρός για τα υπόλοιπα.
Από τα βεργιά του Μουρτιά σπας λίγο τις στεγνές άκρες , τα ξεπλένεις με λίγο ξύδι Κουρκουλών και τα βάζεις στο νερό που βράζει.
Η σαλάτα δικαιολογεί το όνομά της:Διάφορα μαζί.
Κομένα ντοματίνια και αβοκάντο,μετανάστες στη γαβάθα από τη Κρήτη του Αντρέα, που με θυμήθηκε πριν και μου έκανε λάϊκ στο φέισμπουκ. Μνήμες της Θεσσαλονίκης.Το κατσαρό μαρούλι και το φρέσκο κρεμμυδάκι από το κήπο της Μαρίας στο Κοχύλι, που με τόση περηφάνια αλλά και αγάπη μας το πρόσφερε.Πλυμένα με άφθονο νερό της Λιμνιώτικης βρύσης ψιλοκόβονται και τα ανακατεύω.Πέρα από το λάδι,ρίχνω και λίγο σιρόπι σφενδάμου, ταξιδεμένο από το μακρινό Τορόντο ως εδώ, ένα γλυκό βάλσαμο σαλάτας κι όχι μόνο.
Το σερβίρισμα έχει να κάνει με το αν αγαπάς.
Θυμάμαι τον σιτιστή Σταγάκη στο στρατό,στο Ίππειος στη Λέσβο, που με έβαζε στην αγγαρεία να σερβίρω ακόμα και τα τηγανητά αυγά προσεκτικά,επειδή κάθε φαντάρος άξιζε τον σεβασμό μας.
Έτοιμα τα ψάρια μπαίνουν με τη σωστή πλευρά στο δίσκο.Πλάι για τη γεύση και σαν στολίδι μισό λεμόνι από τη πάντα απλόχερη λεμονιά μας.Τα βρασμένα βεργιά με λάδι και ξύδι, αναδύουν την ανοιξιάτική τους κνίσσα προς τους θεούς.
Το απαραίτητο κόκκινο κρασί Τυρνάβου θα φέρει για λίγο μαζί μας το χαμόγελο του κυρ Θανάση.
Μαζί και λίγο ζυμωτό ψωμί, σαν αυτό της Φώτως αλλά όχι ίδιο.
Δίπλα στο τραπέζι μαζί μας, το τηλέφωνο με τις φωτογραφίες των παιδιών.Περιμένουμε το ντριν και τάχουμε στο νου, όπως τότε που τρώγαμε μαζί τους γκρινιάζοντας.Εκατοντάδες ή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, είναι κάθε λεπτό εδώ,στη δικιά τους καρέκλα.
Πέρα στη βιβλιοθήκη χαμογελούν οι φωτογραφίες των χαμένων γονιών.Τόσες Κυριακές μεσημέρια, σαν κι αυτή τη Κυριακή του Απρίλη.
Κυριακή και ψιλοβρέχει εκεί έξω.
Έφτασαν οι σταγόνες στα μάτια...
(Πάνος Β.)

1 σχόλιο:

  1. Κάποτε λέγαμε "μια εικόνα, χίλιες λέξεις"... Μα ο καιρός προχωρεί... Σήμερα, 355 λέξεις, μια ταινία!!!
    Έστω και μελαγχολική, με κλίμα ανοιξιάτικο...
    Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.