Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Το τίμιο ξύλο των συνόρων.



Του ΕΕΜ
Χάραξε τη πρώτη αυθαίρετη κόκκινη γραμμή των ορίων του και καμάρωσε. Λίγο μετά είδε ότι δεν του φτάνει και αύξησε ακόμη πιο πολύ τα όριά του χαράσσοντας τη δεύτερη κόκκινη γραμμή. Ξέχασε ή δεν μπορούσε να σβήσει τη προηγούμενη. Έτσι κι αλλιώς τη περιελάμβανε κι αυτή. Λίγο παραπάνω ποτέ δεν έβλαψε κανένα.
-------------------------------------
Πέρασαν μήνες. Ήρθε η άνοιξη και τα δέντρα φούσκωναν απαιτητικά. Ο καιρός των
κλαδεμάτων, με την ησυχία της αφρικάνικης σκόνης να τη διαπερνά ο ενοχλητικός θόρυβος του αλυσοπρίονου.
------------------------------------------------
Στα μουλωχτά, κανένας δεν τον βλέπει, περνά το όριο της κόκκινης γραμμής που ό ίδιος είχε βάλει. Μαζεύει τα εκτός ορίων κλαριά και επιστρέφει αδιάφορος στα όριά του. Εκεί τον σταματά η φωνή του Κυρίου: «Πίσω στη κόκκινη γραμμή σου. Ντροπή σου ,ρε!». Μπήκε πάλι στο χώρο του σα δαρμένος και πιο κόκκινος απ’ τις γραμμές του.
--------------------------------
Το κλάδεμα του συνοριακού δέντρου έριξε κλάρες εδώ και κει. Μέσα και έξω από τα όρια που ο ίδιος έβαλε. Τις μάζεψε όλες εκτός από τη πιο μακρινή. Πάτησε τη κόκκινη γραμμή του, τέντωσε τον αδυνατισμένο πισινό του αλλά δεν την έφτασε. Κάτω από τα πόδια του κυλούσε η αποχέτευσή του σε μια υπόγεια γη που δεν της έδινε ποτέ σημασία. Η φωνή του Κυρίου ξανακούστηκε: «έμπα ρε και πάρτη τη κλάρα σου, δεν σε φωτογραφίζει κανείς! Δεν είναι όλοι ίδιοι!».Σκέφτηκε νόμους, δικηγόρους, αστυνόμους, ρεζίλια, πιθανό και να μη σκέφτηκε τίποτα, γιατί δεν μπορούσε ποτέ να σκεφτεί. Την άφησε εκεί. Ένα κομμάτι τίμιο ξύλο που επειδή το έβλεπε αυτή τη φορά ο θεός, έμεινε μακριά από το κόφτη του, σε ξένο μέρος. Η ηθική έχει πάντα δικαιολογίες ακόμα κι αν αντιστρέφεται.

------------------------------
Οι κόκκινες γραμμές των συνόρων έφτασαν στις Ινδίες από το Μέγα Αλέξανδρο. Μετατοπίσθηκαν στη κρεβατοκάμαρα της  Κλεοπάτρας από τους Ρωμαίους. Ήρθαν πίσω στα Γιάννενα από τους Τούρκους. Και μετά έμειναν σε μια ποταμίσια νησίδα στον Έβρο. Δυο φαντάροι χάθηκαν εκεί και παίζουν μαζί τους η πολιτική και ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος. Βλέπουν τις γραμμές των συνόρων-κατακόκκινες από το αίμα-τα δέντρα και γελούν. Ρίχνουν τα κλαδιά τους όπου θέλουν και ξεβρακώνουν τη γύμνια των ανθρώπων.
---------------------------
Λίγες μέρες πριν δυο γατιά έκαναν έρωτα πάνω στο δέντρο των συνόρων. Σε λίγο χαρούμενες φωνές θα ακουστούν από τη μια ή την άλλη μεριά των κόκκινων γραμμών. Θα χαρούν την ελευθερία των γατιών, να περιδιαβαίνουν στις ανθρώπινες ιδιοκτησίες.



--------------------------------------
Μετά από χρόνια , ο μέγας Αλέξανδρος της ανθρώπινης δύσης θα περάσει με τη μπουλντόζα του και θα γκρεμίσει  απορημένος μια χορταριασμένη καγκελόπορτα και μετά από αυτή δυο παράλληλες κόκκινες γραμμές. Θα σκεφτεί ότι κάποια σημεία για τους θεούς του προηγούμενου κόσμου θα είναι κι αυτά. Θα συνεχίσει για να ανοίξει το δρόμο των δικών του κατακτήσεων μέχρι επάνω. Θα σταματήσει μπροστά από μια χαράδρα και κει θα δει δυο φαντάσματα να χορεύουν μεθυσμένα, δίπλα σε ένα αυτοκίνητο αιωρούμενο στο χείλος του γκρεμού. Στη κόκκινη γραμμή μεταξύ της ζωής και του θανάτου. Στη κόκκινη γραμμή ανάμεσα στη λογική και τη παράνοια.
----------------------------------------
Αν τελικά ήμουν θεός θα ντρεπόμουν να αναστήσω τον Λάζαρο. Γιατί θα ήταν φίλος και θα είχε εμένα το «μέσον». Και οι γύρω μας θα έβλεπαν την ιδιοτέλεια των αισθημάτων. Γιατί η ψυχή του Λάζαρου θα με καταλάβαινε περισσότερο από όλες τις ψυχές και τους ανθρώπους. Αντί για σταυρό θα διάλεγα για το βασανιστήριο της εξιλέωσης μια κομμένη κλάρα , που δεν θα τόλμαγε κανείς να ακουμπήσει.
------------------------------------------
Το πιο σημαντικό στα θλιβερά Πάσχα των ανθρώπων είναι η περισυλλογή.
Και η τύχη των αρνιών.
Και τα κείμενα που αλλάζουν και εξελίσσονται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.