Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Επιστροφή στη καθημερινότητα.

του Πάνου Β.
Από τη μια ξημέρωσε ένας λαμπρός και ζεστός ήλιος.Από την άλλη τα χιονισμένα βουνά μας υπενθυμίζουν τη προίκα που άφησε η Αριάδνη.
Και στη μέση η Λίμνη που προσπέρασε μάλλον ξώφαλτσα τον χιονιά, αφήνοντας τις φυσιολογικές χειμωνιάτικες μέρες να φαντάζουν παρελθόν μέσα από χιλιάδες
φωτογραφίες.
Χιόνι από δω, χιόνι από κει.

Η εκπαιδευτική ζωή παρέλυσε, μαζί της η ζωή στο χωριό ήταν κάτι  λιγότερο από υποτονική.
Είναι το σωστό αυτό να γίνεται , είμαστε υπερβολικοί ή απλά φοβιτσιάρηδες;
Η νέα βλάστηση γύρω μας απαιτεί τις χιονοπτώσεις επειδή αυτές ενισχύουν ουσιαστικά το θησαυροφυλάκιο του υδροφόρου ορίζοντα.Μαζί και οι ανάγκες της ύδρευσης προσδοκώντας την αυξημένη κατανάλωση των τουριστικών περιόδων.Τα λιόδεντρα χωρίς ελιές τα χρόνια χωρίς χιόνια , καλούνται να δείξουν φέτος αν αυτό τους έφταιγε.Θα βοηθήσει το χιόνι να ξανακαρπίσουν τη νέα χρονιά;
Σχολεία κλειστά με 5-10 πόντους χιόνι μες τη Λίμνη, λίγο-πολύ παραπάνω στα γύρω χωριά.Άξιζε το κόπο να κλείσουν;
Η πρόληψη για τα ατυχήματα, ο φόβος της παγωνιάς αλλά και η τρομοκρατία και ισοπέδωση των καιρικών φαινομένων από τη τιβι έπαιξαν τον ουσιαστικό ρόλο τους.
Από την άλλη μας θύμισαν ότι ζούμε σε ένα τόπο που αν σπάσει κανείς πόδι με τέτοιο καιρό δεν έχει σωτηρία.Οι συγκοινωνίες εξαρτώνται από τη μάνα Χαλκίδα, το να έχουμε γάλα από την όρεξη της Γλύφας.
Είμαστε πια ένα μεγάλο χωριό ή πολλά χωριά μαζί στη μοίρα του περιθωρίου.Γιατροί, δρόμοι, συγκοινωνίες , επικοινωνίες , ρεύμα (νάναι πάντα ακμαίοι οι ΔΕΗτζήδες) είναι ζητήματα που καθορίζουν την ασφάλεια και την αυτονομία της περιοχής στις δύσκολες καιρικές συνθήκες.
Όμως ο καθένας θα αισθανόταν τις προηγούμενες μέρες μεγαλύτερη ασφάλεια αν ήταν άρρωστος στην ...Αθήνα.
Αν η αποφασιστικότητα του κόσμου έκανε να (υπο)λειτουργήσουν τα σχολεία θα ήμασταν πιο ικανοποιημένοι, παρά να παρατηρούμε τα παιδιά στο φέισμπουκ να διακινδυνεύουν σε τσουλίθρες σε σερφ στις παγωμένες κατηφόρες.
Δεν γνωρίζω αν είχαμε γύρω μας ανθρώπους να ξεπαγιάζουν. Ελπίζω να μη συνέβη κάτι τέτοιο γιατί έχουμε μια δραστήρια εκκλησία και μια στοιχειώδη τοπική αλληλεγγύη.
Η οργανωμένη κοινωνία αντιμετωπίζει καλύτερα τα προβλήματά της , βρίσκει καλύτερα τη συνοχή της και χαράζει καλύτερα το μέλλον της, ιδιαίτερα όταν οργανώνεται σε δύσκολες περιόδους, όπως με τα χιόνια ή όπως με τις φωτιές.Μπροστά μας μας περιμένουν πέρα από τη καλοκαιρία, καταιγίδες, πλημμύρες και σεισμοί.Κάποτε πρέπει να υπερβούμε τη παθητική αντίδραση του "τι να κάνουμε έτσι είναι" και να παρέμβουμε θετικά, συμβιώνοντας ακόμα και με τη ...φυσιολογική φύση.
Θα αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση, εμπειρίες και κουράγια.Θα μπορέσουμε να ξαναστηριχτούμε ο ένας στον άλλο. Ακόμα κι αν παίξουμε χιονοπόλεμο...



φωτογραφίες του σύντομου χιονιά που δεν σημαίνουν τίποτα αν τις κρατήσω για τον εαυτό μου
σχολείο στις Άλπεις





ο παραλιακός πλάτανος πριν συναντήσει τη μοίρα του....

άλλο ένα χιονισμένο λιμάνι

(...για Καλημέρα σε όλους, επειδή βαρέθηκα τόσες μέρες χωρίς σχολείο....)










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.