Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Δεν είναι όλη η Ελλάδα Ωραιόκαστρο και δεν είναι Φασιστόκαστρο όλο το Ωραιόκαστρο.


του Αντρέα Βασιλείου

Το έργο δεν είναι καινούργιο, το έχουμε ξαναδεί. Η παιδεία κι ο ρόλος της στην εξάλειψη της μισαλλοδοξίας είναι γνωστή, ακόμα και στους ρατσιστές. Για αυτό, διαχρονικά, οι φασίστες δίνουν προτεραιότητα στον αποκλεισμό του διαφορετικού από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι ναζί που έκαναν ανθρώπινες αλυσίδες για να αποκλείσουν τους Εβραίους φοιτητές από τα γερμανικά πανεπιστήμια, τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν, που θέλανε να κυνηγήσουν το πρώτο έγχρωμο κοριτσάκι που μπήκε σε σχολείο “μόνο για λευκούς” στον Αμερικανικό νότο και οι εμπνευστές της συντονισμένης προσπάθειας για αποκλεισμό των
προσφυγόπουλων από τα σχολεία του Δήμου Ωραιοκάστρου, είναι φορείς της ίδιας άθλιας μισανθρωπίας.
Είχα την ευκαιρία να καταλάβω τον ρόλο του σχολείου στην περίπτωση της υποδοχής των προσφύγων εδώ στις Ροβιές. Όταν είχε γίνει γνωστή η επικείμενη άφιξη τους και διάφοροι ξενοφοβικοί και άλλοι προσπαθούσαν να τρομοκρατήσουν την τοπική κοινωνία, οι μαθητές παρουσίαζαν τις εκθέσεις και τις ζωγραφιές που έκαναν για τους πρόσφυγες, μαζί με τα ρούχα και τα παιχνίδια που είχαν συγκεντρώσει. Κι όταν ήρθαν πλέον οι πρόσφυγες στο χωριό, το σχολείο πρώτο άνοιξε την αγκαλιά του, καλώντας τα παιδάκια τους για κοινές δράσεις, όπως το βάψιμο του σχολικού φράχτη ή την γιορτή για το τέλος της χρονιάς. Τα παιδάκια, ντόπια και προσφυγόπουλα, έδωσαν μαζί το παράδειγμα της συνύπαρξης κι αυτό προκαλεί αλλεργία στους φασίστες κάθε είδους, για αυτό και η πρεμούρα τους για αποκλεισμό.
Οι οικογένειες που μένουν στις Ροβιές, προέρχονται από το πρόγραμμα μετεγκατάστασης και δεν συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία του σχολείου, καθώς θα φύγουν σε 2-3 μήνες (οι περισσότεροι θα γνωρίζετε ότι γίνονται στο ξενοδοχείο μαθήματα αγγλικών, τέχνη, γυμναστική κ.α.). Υπάρχει και μια οικογένεια που έχει κάνει αίτηση για άσυλο στην Ελλάδα κι εχθές τα τρία αγοράκια της πήγαν πρώτη φορά σχολείο μετά από πολύ καιρό. Επέστρεψαν από το Δημοτικό Σχολείο Ροβιών, πολύ χαρούμενα για την υποδοχή που είχαν από μαθητές και δασκάλους. Και δεν είναι τα μόνα. Σε πολλά σχολεία της χώρας, τα προσφυγόπουλα πήγαν αυτές τις ημέρες σχολείο κι έγιναν δεκτά με σεβασμό κι αγάπη, όπως τους αρμόζει. Δεν είναι όλη η Ελλάδα Ωραιόκαστρο.
Κι άλλη μια πτυχή αυτής της ιστορίας μου είναι οικεία. Διαβάζω τις αντιδράσεις κατοίκων και γονέων της περιοχής που δηλώνουν ότι δεν τους εκπροσωπούν οι αποφάσεις των Συλλόγων Γονέων και ότι θεωρούν άδικο τον χαρακτηρισμό Φασιστόκαστρο. Τους καταλαβαίνω. Όταν ο θόρυβος που ξεκίνησαν λίγοι, εδώ στις Ροβιές και δημοσιοποιήθηκε με ένα δημοσίευμα στο Βήμα, κόντεψε να μας χαρακτηρίσει “φασιστοχώρι”, πολλοί κάτοικοι δεν το ανέχθηκαν κι αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Κάπως έτσι φτιάχτηκε και η Πρωτοβουλία κατά της Ξενοφοβίας “Γειτονιά της Ειρήνης” που με δράσεις συνύπαρξης, έδωσε την απάντηση στην μισαλλοδοξία. Καταλαβαίνω λοιπόν τον δημοκράτη, ανθρωπιστή κάτοικο του Ωραιοκάστρου και τον θυμό του. Μένει να τον κάνει και πράξη, για να μάθει η ελληνική κοινωνία ότι δεν είναι όλο το Ωραιόκαστρο, Φασιστόκαστρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.