Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα πικρά μαθήματα (και) από τις φετινές φωτιές


 (Τίτλος πρωτότυπου) Τα πικρά μαθήματα (και) από τις φετινές φωτιές 


Hμερομηνία δημοσίευσης: 14-08-08
Του Σπύρου Ντάφη

Από το 1998, τότε που η ευθύνη πυροπροστασίας των δασών μεταφέρθηκε, κατά τον πιο άγαρμπο και εντελώς απρογραμμάτιστο τρόπο από τη Δασική Υπηρεσία στην Πυροσβεστική πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια. Θα περίμενε κανείς ότι τόσο η ηγεσία της πυροσβεστικής υπηρεσίας όσο και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι θα είχαν διδαχθεί, ιδιαίτερα μετά τις περσινές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια, στις οποίες δεν κάηκαν μόνο δάση, αλλά και άνθρωποι, σπίτια και περιουσίες, ότι οι πυρκαγιές όταν παίρνουν διαστάσεις δεν σβήνονται, όσα μέσα και να διαθέτει κανείς. Το πολύ να αναχαιτισθούν με συνδυασμό δράσεων και σωστό συντονισμό των επίγειων και εναέριων δυνάμεων και κυρίως με την εφαρμογή του αντίπυρος, όταν οι καιρικές συνθήκες και το ανάγλυφο του εδάφους το επιτρέπουν.

Δυστυχώς, η όλη προσπάθεια πυροπροστασίας των δασών μας στηρίζεται στην καταστολή και όχι στην πρόληψη, την έγκαιρη πυρανίχνευση και άμεση παρέμβαση ως θα όφειλε.


Πρόληψη δεν είναι μόνο το καθάρισμα των δασικών δρόμων από τους οποίους έτσι και αλλιώς δεν μπαίνουν τα πυροσβεστικά οχήματα ή το καθάρισμα των αντιπυρικών λωρίδων ή του εύφλεκτου υπορόφου, είναι και αυτά, αλλά κυρίως η πρόληψη στηρίζεται στην αστυνόμευση. Δηλαδή, στις συνεχείς και πυκνές περιπολίες κατά τη διάρκεια ημερών υψηλού κινδύνου. Ακουγα από την τηλεόραση από τους «φωστήρες της», οι οποίοι πότε γίνονται «σεισμολόγοι», πότε «συνταγματολόγοι» και στην προκειμένη περίπτωση «πυρκαγιολόγοι», έχοντας άποψη επί παντός επιστητού να ωρύονται ότι δεν υπήρχαν αντιπυρικές ζώνες, ότι έσκαγαν τα κουκουνάρια και μετέδιδαν τη φωτιά, ότι αργούν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα ή τα ελικόπτερα.

Οι αντιπυρικές λωρίδες απεδείχθησαν εντελώς αναποτελεσματικές. Το μόνο που κάνουν είναι να μειώνουν την έκταση του δάσους, να πληγώνουν βάναυσα το τοπίο και να προκαλούν διάβρωση του εδάφους. Κάποιος, μάλιστα, πρότεινε να ανοίγονται αντιπυρικές ζώνες πλάτους ενός χιλιομέτρου!!!

Τις είχε δει, λέει, στην Τουρκία. Αν πρόκειται να ανοίξουμε αντιπυρικές ζώνες ενός χιλιομέτρου –δεν μας είπε και σε ποια απόσταση η μια από την άλλη– τότε καλύτερα να κάψουμε τα δάση και να ησυχάσουμε από αυτά. Αλλος είδε, λέει, τα κουκουνάρια να σκάνε σαν χειροβομβίδες! και να διασπείρουν τη φωτιά. Τα κουκουνάρια όχι μόνο δεν καίγονται, αλλά ούτε καν ανοίγουν κατά τη διάρκεια της φωτιάς. Στη Χαλέπιο Πεύκη ανοίγουν 48 περίπου ώρες μετά την πυρκαγιά και στην Τραχεία Πεύκη, στην περίπτωση της Ρόδου, μόλις τον Σεπτέμβριο ή μετά τις πρώτες βροχές.

Κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς, όταν αυτή έχει πάρει ήδη διαστάσεις, δημιουργείται λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, ένα κυκλωνικό σύστημα και ένα ανοδικό ρεύμα αέρος στο κέντρο της πυρκαγιάς, το οποίο παρασύρει αποκαΐδια σε μεγάλη απόσταση και έτσι εκδηλώνονται ταυτόχρονα πολλές νέες εστίες πυρκαγιάς, οι οποίες δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Σε ό,τι αφορά τον ρόλο των εναέριων μέσων, αυτός είναι πράγματι αποφασιστικής σημασίας στην έγκαιρη κατάσβεση των εστιών πυρκαγιάς, όταν όμως η πυρκαγιά παίρνει διαστάσεις τότε ο ρόλος τους συνίσταται, πρέπει να συνίσταται στην αναχαίτιση και όχι στην κατάσβεση, γιατί η φωτιά όταν παίρνει διαστάσεις, δυστυχώς δεν σβήνει και πάντοτε σε συνδυασμό με τις επίγειες δυνάμεις με τις οποίες απαιτείται να υπάρχει απόλυτος συντονισμός. Αλίμονο όμως, αν τα περιμένουμε όλα από τα εναέρια μέσα. Η άμεση παρέμβαση έπειτα από έγκαιρη ανίχνευση και αναγγελία της πυρκαγιάς, πρέπει να γίνεται από τις επίγειες δυνάμεις, οι οποίες πρέπει να είναι διασπαρμένες σε καίρια σημεία και εφοδιασμένες με ευέλικτα οχήματα 4×4 ικανά να κυκλοφορούν σε δασικούς δρόμους. Το βασικό όμως εργαλείο αναχαίτισης μια πυρκαγιάς, είναι το αντίπυρ. Η εφαρμογή του όμως απαιτεί τέλεια γνώση του ανάγλυφου της περιοχής και συνεπώς των θέσεων στις οποίες θα μπορούσε να εφαρμοσθεί με την κατάλληλη υποστήριξη των εναέριων δυνάμεων και σωστό συντονισμό όλων των διατιθέμενων μέσων.

Είναι απαράδεκτο να παίρνει διαστάσεις μια πυρκαγιά, όπως στην περίπτωση της Ρόδου ή της Αττικής από το κάψιμο των χόρτων. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχε καμιά πρόληψη, αλλά και ούτε έγκαιρη πυρανίχνευση και άμεση παρέμβαση. Θα περίμενε κανείς ότι μετά τα περσινά θα δινόταν έμφαση στην πρόληψη και στην άμεση παρέμβαση και ότι θα υπήρχε μια καλύτερη συνεργασία, τόσο με τη Δασική Υπηρεσία όσο και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, η οποία επίσης έχει ευθύνες.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό επιτέλους, ότι η πυροπροστασία δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο μόνο μιας υπηρεσίας, όσο καλά οργανωμένη, πειθαρχημένη και εξοπλισμένη και αν είναι αυτή, όπως η Πυροσβεστική Υπηρεσία της οποίας κανείς δεν αμφισβητεί ούτε την ικανότητα ούτε την αυτοθυσία και τον ηρωισμό των ανδρών της, αλλά θα πρέπει να υπάρχει συμμετοχή και συνεργασία με όλους τους αρμόδιους φορείς και κυρίως με τη Δασική Υπηρεσία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, καθώς και με το σώμα των εθελοντών. Πάνω από όλα όμως απαιτείται συντονισμός και το κέντρο βάρους της πυροπροστασίας να μετατεθεί από την καταστολή, η οποία αποδείχθηκε αναποτελεσματική και πολυδάπανη, στην πρόληψη, την έγκαιρη πυρανίχνευση και την άμεση, εντός 15 λεπτών το πολύ, παρέμβαση.

Οικονομία στα δύο αυτά μέτρα, τα οποία και δεν στοιχίζουν παρά ελάχιστα σε σχέση με την καταστολή, αποδείχθηκε ως τεράστια σπατάλη.

Ασφαλώς θα χρειάζεται και η καταστολή, αλλά ως εξαίρεση και όχι ως κανόνας.

( Ο Σπύρος Ντάφης ήταν καθηγητής Δασολογίας στο Δασολογικό Θεσσαλονίκης) αντιγραφή από:
https://dasarxeio.com/2013/05/01/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AC-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%AD%CF%82/

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δυο από τα οδικά εγκλήματα της Βόρειας Εύβοιας.

του Πάνου Β.

Με αφορμή και το σημερινό ατύχημα στη διασταύρωση Κουρκουλών-Δάφνης με την "Εθνική" Αιδηψού Χαλκίδας, ας υπενθυμίσουμε στη νέα δημοτική αρχή τα δυο μεγάλα οδικά εγκλήματα της περιοχής.
Η είσοδος στη Λίμνη όπως ερχόμαστε από Χαλκίδα στη περιοχή του Αρχάγγελου γίνεται παράνομα από παραβίαση της διπλής διαχωριστικής γραμμής και με "εξαφάνιση" της αντίστοιχης πινακίδας εδώ και χρόνια.Η δε είσοδος από την αντίθετη κατεύθυνση είναι τσιμενταρισμένη για κάποιους λόγους που μόνο οι μηχανικοί που σχεδίασαν τον "κόμβο" ξέρουν.
Το να στρίψεις από εκεί για τη Λίμνη πάλι πρέπει ή να είσαι  εκπαιδευμένος ντόπιος ή να έχεις μαντικές ικανότητες ακόμα και με χρήση του τζιπιες.

Η Ιστορία του γιατί και του πως έγινε αυτό είναι πολύ λυπητερή, αλλά πρέπει να τη ξεπεράσουμε και να κάνουμε μια ασφαλή δευτερεύουσα είσοδο στη πόλη αντικαθιστώντας αυτή τη λαιμητόμο.
Το αν καταργηθεί είναι αδιανόητο γιατί ιδιαίτερα το καλοκαίρι είναι μοναδική διέξοδος τόσο για το κυκλοφο…

Να κλείσουμε τα σύνορα της Λίμνης...

του Πάνου Β. Ο Ιός έφτασε δίπλα μας.Με ένα ταξίδι στον Πανάγιο τάφο ο βορειοευβοιώτης από τον Άγιο, άλλα είχε στο μυαλό του κι άλλα κατάφερε.Αντί για το υιό του θεού έφερε τον κορωναϊό ,ανεπιθύμητο μετανάστη και αόρατο εχθρό.
Ήδη Ιστιαία και Αιδηψός άρχισαν να δοκιμάζονται σε πολλά επίπεδα.
Στη Λίμνη η επόμενη μέρα είναι δίπλα μας.Πολύ κοντύτερα από τη μακρινή Κίνα.
Τι να κάνουμε λοιπόν;
Το οδικό μας δίκτυο μας επιτρέπει με ένα οδόφραγμα στο νεκροταφείο,ένα στον Αρχάγγελο και ένα στο Χριστό να φράξουμε όλες τις διόδους προς το χωριό μας.Κανείς δεν μπαίνει,κανείς δεν βγαίνει.Κανείς δεν αρρωσταίνει από τον ιό.
Γιατί αν αρρωστήσει από κάτι άλλο τη πατήσαμε.
Με αγωνία και παρέα τη τιβί θα περιμένουμε 1-2 μήνες ή 1-2 χρόνια τη λήξη του συναγερμού.Θα τραφούμε με ψάρια ευβοϊκού ,χόρτα του βουνού και κατσικάκια από τα μαντριά.Δεν έχουμε μείνει και τόσοι για να μη μας φτάνουν.
Με τους συγγενείς που θα αρρωσταίνουν στον υπόλοιπο κόσμο θα επικοινωνούμε μέσω βάιμπερ που θα είναι απόλυτα ασφαλές γ…

200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ

INMEMORIAM 200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ


του Πάμπου Χατζηλαμπή Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα που ο χαμός ενός παλικαριού ξαναφέρνει το πρόβλημα των υποδομών και των προτεραιοτήτων της Βόρειας Εύβοιας...
Αλλά ο θάνατος του Άγγελου είμαι σίγουρος πως σπιρουνίζει τη σκέψη όλων όσων προβληματίζονται και επιζητούν το γενικό καλό. Δεν είναι, δεν μπορεί να είναι και να μείνει ως μια παράπλευρη απώλεια της εγκατάλειψης που σοβεί και ταλανίζει τη Βόρεια Εύβοια.
Πάνω και πριν απ' όλα καθιστά απαραίτητο το χαρακτηρισμό ως επείγουσας της ανάγκης ενός περιφερειακού Νοσοκομείου ή/και ενός Κέντρου Υγείας καλά οργανωμένου, εξοπλισμένου και στελεχωμένου.
Αν μας ενδιαφέρει η καθημερινότητα των πολιτών της Βόρειας Εύβοιας, δεν υπάρχει τίποτε άλλο πιο σημαντικό στις υποδομές ολόκληρης της περιοχής…
Ας αρχίσει από τα θέματα υγείας η επανεκκίνηση της ανάπτυξης που όλοι θέλουμε. Οι δρόμοι, οι σήραγγες, τα Ferry, και τα ραπανάκια για την όρεξη ως αναγκαίες υποδομές μπορούν να περιμένουν και θα …