Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Μήνυμα χωρίς χρέωση.



του Αντώνη Σκούρα
Αυτό το πόστ είναι παραληρηματικό ….
Δε ξέρω τι κάνει έναν άνθρωπο ρατσιστή, οι επιστήμονες σίγουρα θα έχουν βρει τους μηχανισμούς. Εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω και τι κάνει έναν άνθρωπο αντιρατσιστή, Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος δε χωρίζεται σε ρατσιστές και αντιρατσιστές αλλά σε χαρούμενους και δυστυχισμένους. Σε ανθρώπους και σε ανθρωπάρια. Ίσως τα παιδικά μας αναγνώσματα, οι παρέες μας… κάτι ζαβό που κάναμε μικροί να έπαιξε ρόλο και τοποθετηθήκαμε σε εκείνη την οικτρή μειοψηφία (γιατί μειοψηφία είμαστε) που λέει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι καλός ή κακός ντόμπρος ή καριόλης ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός του ή τη θρησκεία του. Μετρικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως επειδή ο παιδικός μου λογοτεχνικός ήρωας – ο Τομ Σογιερ- βοήθησε να δραπετεύσει ένας μαύρος σκλάβος με έκανε αντιρατσιστή. Αν ήταν τόσο απλό, δεν είχε παρά να μοιράσουμε αυτό το βιβλίο στα παιδιά και ο ρατσισμός θα γινόταν μια άγνωστη λέξη στο λεξικό. Όμως… όμως «κανένας στίχος σήμερα, δε κινητοποιεί τις μάζες» λέει ο ποιητής. Δυστυχώς, κανένα βιβλίο δε μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. 
Τέλος πάντων… άλλο ήθελα να πω. Βασικά ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια τονAndreas Vasiliou για την ευκαιρία που μου έδωσε να βρεθώ κοντά σε πρόσφυγες. Να γνωρίσω έναν κόσμο τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό. Να βλέπω τη Mazda, τον Ali, τον Ibrahim και όλο αυτό το τσούρμο από παιδιά να ζωγραφίζουν σπίτια που δεν έχουν, ουρανούς που θέλουν να κατακτήσουν… και θάλασσες με βάρκες, πολλές θάλασσες με βάρκες. Σαν αυτά τα σαπιοκάραβα που τους έφεραν στην «φιλόξενη» Ευρώπη. Τα κοιτάζω στα μάτια. Προσπαθώ να διακρίνω ένα ίχνος απελπισίας, παραίτησης ή μεμψιμοιρίας. Να ικετεύσουν τον οίκτο μας βρε αδερφέ.. Και κλαίω εγώ. Παίρνω κουράγιο από αυτούς. Δοκιμάζω γεύσεις, μαθαίνω λέξεις και νομίζω ότι γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. 
Αυτό το καλοκαίρι θα το θυμάμαι…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.