Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Όταν στέρεψαν τα ΑΤΜ...


του Πάνου Β.
Μια μικρή βόλτα στο χωριό το πρωί, σου φτιάχνει πάντα τη διάθεση. Συναντάς τους  γνωστούς  και αφουγκράζεσαι, βγάζοντας συγχρόνως έξω και ότι θες να μοιραστείς.
Η στάση η πρώτη έγινε φυσικά στο ΑΤΜ. Ουρά μεγάλη στην «αγροτική» πιο φτωχός συγγενής η «Εθνική». Πήρα τα 60 ευρώ  που μου αναλογούν και γύρω μου οι συνταξιούχοι με ανησυχία, αλλά ωριμότητα και τάξη, έδειχναν να προσπαθούν να συμβιβαστούν με τη νέα πραγματικότητα της φτώχειας. Ο Βαγγέλης ανήσυχος κι αμίλητος, ο Δημήτρης διαμαρτυρόμενος στη κυβέρνηση που δεν δούλεψε αρκετά, αλλά αυτός είχε ήδη τέσσερις κάρτες και έβγαζε από τη τράπεζα ένα εξαιρετικό «μεροκάματο». Πιο συνεσταλμένος ο τρίτος είπε ότι τα 60 είναι αρκετά, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν του φτάνει η σύνταξη για να  βγάζει κάθε μέρα. Άλλοι διαμαρτυρήθηκαν γιατί άνοιξε η τράπεζα μόνο στην Ιστιαία, οπότε το 60ρι το θες μόνο για έξοδα μετακίνησης για να πας εκεί, να πάρεις 120 μετρητά.

Για ψωμί διάλεξα μικρή φρατζόλα, κι αν και μου γιάλισαν τα κουλουράκια , δεν πήρα, λέω : «οικονομία, δεν ξέρεις τι γίνεται».
Τα στοιχειώδη και στο μανάβικο, όπου ο μανάβης απόρησε στην εμφάνιση κάποιου πενηντάρικου. Τα τρία εικοσάρικα στο πορτοφόλι έχουν φρεσκάδα τράπεζας, πια. Τα υπόλοιπα χαρτονομίσματα μυρίζουν κουμπαρά.
Το αδύνατο κοτόπουλο ο κρεοπώλης το έκοψε σε μερίδες, με μίσος. «Ρε συ» μου λέει, «τους ψήφισα για να πάνε όλους αυτούς ,που μας δούλεψαν τόσα χρόνια, φυλακή και δεν έκαναν τίποτα μέσα σε πέντε μήνες. Και να τώρα…», υποδεικνύοντας την ασφυξία της αγοράς και το παράπονό του.
Ο «φιλομνημονιακός» του δρόμου,  με καταθέσεις στο εξωτερικό, με ρώτησε αν ψώνισα με δελτίο. Του απάντησα ότι ψώνισα με αξιοπρέπεια. Δεν πρέπει να το κατάλαβε.
Η μάνα μου στο τηλέφωνο με καθησύχασε. «Μπόρα είναι θα περάσει, στη κατοχή ήταν πολύ χειρότερα, θέλουνε να φάνε τον Τσίπρα, για αυτό τα κάνουν αυτά…»
Η δικιά μου η στενοκεφαλιά λέει ότι προτιμώ τη δικά μας «κατοχή» από το να πάμε στις ίδιες πρακτικές των χαμογελαστών σαμαροβενιζέλων που θα έχουν ύφος δικαιωμένου σωτήρα, στις επόμενες εκλογές. Προτιμώ την Ελλάδα που αρχίζει από την αρχή, χτίζει στα λάθη της και στη παιδεία της, φτιάχνει το δικό της νόμισμα, στη μοναξιά της παγκοσμιοποίησης. Δεν έχω σαν ενήλικας και πολλές απαιτήσεις  ακόμα, σε σχέση με τη νέα γενιά, που εδώ και χρόνια δεν γνωρίζει μισθό ή τη δική της οικογένεια. Το όχι από το ναι της Κυριακής , το έχω ήδη διαλέξει.
Ένα τσακ χρειάζεται κάνει την ανησυχία φόβο και μετά πανικό. Αυτό το τσακ έχει ονοματεπώνυμο, με ευγενείς χορηγούς. Η ανησυχία από μόνη της σημαίνει εγρήγορση, ενημέρωση , προσπάθεια να καταλάβεις τι γίνεται. Από κει και μετά ο φόβος με τον πανικό σε οδηγούν στον όχλο.
Αν υπήρχαν ΑΤΜ στις Θερμοπύλες, το ’21 ή το ’40, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Και τότε είχες κόσμο να λιποψυχεί και κόσμο να επαναστατεί. Τα ιερά και όσια άλλαξαν μαζί με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις μας. Και αυτό που άλλαξε κατά πολύ, είναι η εκπροσώπηση του ιδεολόγου «Εφιάλτη», σαν δικαιολογία μιας κοινωνίας. Για τα παιδιά μου, για τη βενζίνη μου, για το ουϊσκάκι μου…
Οι δικοί μου ξένοι με ειδοποίησαν, ότι όσοι έφυγαν τα τελευταία χρόνια από τη διαλυμένη χώρα μας, θα ψήφιζαν όχι. Από μακριά ίσως βλέπεις καλύτερα και καθαρότερα. Έχουμε μείνει μια Ελλάδα πρεσβυωπικών γέρων. Δικαιολογούμαστε.
Τη Κυριακή μακάρι να είναι ο καθένας νηφάλιος και ενήμερος στο τι θα ψηφίσει. Η Δημοκρατία περιθάλπει και τους διαφορετικούς. Δημοκρατία οι πανικόβλητοι δεν χρειάστηκαν ποτέ. Τους έλεγαν οι άλλοι τι , που και πως. Ελπίζω, όχι και τώρα.
Το χωριό μου, μια μεγάλη ουρά με ΑΤΜ , που όλοι κάτι καταθέτουν…




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.