Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Περηφάνια ή προκατάληψη


Του Π  Β 


Ας πούμε ότι είμαστε στο τέλος. Ναι, αυτό του «έντιμου συμβιβασμού» ή της αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας. Δηλαδή, πέρα από τις λέξεις υπάρχουν οι εικόνες;
Η μόνη αριστερή κυβέρνηση της Ευρώπης ανάμεσα σε 18 δεξιές. Ας το δούμε λίγο πιο εξτρεμιστικά, ένα πρόβατο ανάμεσα σε μι αγέλη λύκων , να συζητάει για το ποιος θα φαγωθεί. Ή τέλος πάντων, οι εταίροι να ψάχνουν την εταίρα, και να συζητούν τις διαδοχικές εκδόσεις, σε ένα διάστημα αποπληρωμής του χρέους σε είδος.
Σαν Έλληνες πρέπει να τα βρούμε λέει η αθλιότητα του μέσου όρου που αντικατοπτρίζει «να το πάρει το Ποτάμι». Καλώς! Να βρει το μέσο όρο η γιαγιά που πάει στις τρεις στη λαϊκή να μαζέψει τα απομεινάρια από τα καφάσια , με αυτόν που στέλνει ακόμα και σήμερα την υπηρέτρια, να του ψωνίσει από το πρώτο ράφι του μανάβικου; Να βρούμε το μέσο όρο από τον ουζεριτζή που κλέβει το ΦΠΑ για να πληρώσει το ΤΕΒΕ του και το φαί των παιδιών του  ή από το γιατρό που πήρε το φακελάκι για χιλιοστή φορά για να μου εγχειρήσει τον ετοιμοθάνατο πατέρα; Να βάλουμε ρευστό στην αγορά για το μέσο όρο του υπάλληλου  που
περιμένει τα 30 ευρώ περσινές υπερωρίες και του εργολάβου που περιμένει να φτιάξει την Εγνατία , δέκα φορές ακριβότερα από τους δρόμους των Άλπεων και της Ελβετίας; Να βρούμε το μέσο όρο της Ιστορίας μας που έχει το Γλέζο να κατεβάζει την γερμανική σημαία ή τους γόνους των ταγματασφαλιτών να τη ζωγραφίζουν στα μπράτσα τους;
Ο μέσος όρος αυτού του πράγματος που λέγεται ελληνικός λαός πρέπει να δώσει τώρα την απάντηση.
Επειδή τώρα του επιτρέπεται να εκφράσει γνώμη, τώρα έχει βουλευτές που ξηλώνουν τη Παναρίτη, τώρα έχει πολιτικό σύστημα που διαβάζει τα μνημόνια και αντιπροτείνει, τώρα έχει την ειλικρινέστερη κυβέρνηση των τελευταίων 200 ετών. Τώρα έχει εκείνη τη πλειοψηφία που ρίχνει τις κυβερνήσεις, όταν αυτές κάνουν πίσω.
Όλοι στους δρόμους λοιπόν για το μεγάλο ΟΧΙ και για το μεγάλο νέο ξεκίνημα. Όχι δεν θα είναι δίπλα μας ο μεγαλοκαταθέτης γιατί αυτός τα ευρώ του τα έχει ήδη στις Ξένες τράπεζες. Θα είναι δίπλα μας ο πατριώτης άνεργος, ο μισθοσυντήρητος των 250 ευρώ, ο ανασφάλιστος, ο ανήμπορος να πληρώσει φακελάκι. Δεν θα είναι δίπλα μας η σταθερότητα του Σταύρου , ούτε η εμπειρία του Βαγγελαντώνη. Δεν θα είναι δίπλα μας ούτε η απαξίωση των εξαπτέρυγων του θλιβερού κομματιού της αριστεράς. Θα είναι δίπλα μας οι γονείς των μεταναστών, θα είναι εκείνοι που σηκώνουν τον αρχαίο μύθο της Ευρώπης απέναντι σε μια στυγνή οικονομική ολοκλήρωση, όπου τα ελάχιστα γκόλντεν μπόυ γλεντάνε με το αίμα και τον ιδρώτα εκατομμυρίων.
Η επιλογή γίνεται ανάμεσα σε ιδέες. Η περηφάνια να είσαι αξιοπρεπής και η προκατάληψη ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς ευρώ. Λες και ο Κολοκοτρώνης μπορούσε. Λες και με τα πληθωριστικά χαρτιά της κατοχής , τη θέλησή τους δεν επέβαλαν πάλι οι μαυραγορίτες με τις χρυσές λίρες. Προκατάληψη ότι αυτό που λέγεται Ευρώπη αντιπροσωπεύει πανανθρώπινα ιδεώδη και ιδανικά. Από το Λούβρο μέχρι την Ακρόπολη , από τον αντιφασιστικό αγώνα κατά του Φράνκο μέχρι το ΕΑΜ, από τον Πάλμε μέχρι το Γλέζο και την Πασιονάρια, υπάρχει ακόμα μια Ευρώπη που δεν έχει σχέση με τα Γιουρογκρούπ των τραπεζιτών εκβιαστών.
Περηφάνια ή προκατάληψη. Αξιοπρέπεια ή έντιμος συμβιβασμός προβάτων και λύκων. Η ώρα που όχι οι  πολιτικοί, αλλά ο λαός της πλειοψηφίας των συνειδητών, θα αποφασίσει τον αφανισμό του, την ενσωμάτωσή του ή τη διαφορετική του πορεία, είναι κοντά.
Αμάν, αμήν ή αντιστρόφως.

Δημοσιεύθηκε στον Παλμό της Βόρειας Εύβοιας στις 6-6-2015



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.