Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Οι Ηλίθιοι και γω ανάμεσά τους.


ΠΒ
Η παράσταση που έδωσαν οι συντοπίτες μας στη Λίμνη μου δημιούργησε δυο διαφορετικούς λόγους για γράψιμο.
Ο πρώτος αφορά το έργο και ο δεύτερος αφορά το «μπουλούκι»
Ας αρχίσω για το έργο:
Ο Νηλ Σάϊμον έγραψε το έργο το 1981 οπότε και παρουσιάστηκε στο Μπροντγουέι για 40 μόλις παραστάσεις. Ήταν ένας διακανονισμός για το διαζύγιό του και κατέβηκε αμέσως σας «δευτεροκλασάτο» ! Παρόλα αυτά έτυχε της διεθνούς αναγνώρισης και παίχτηκε από τότε
χιλιάδες φορές με πολλούς θιάσους σε όλο τον κόσμο.
Έφτασε λοιπόν και στο ΕΛΥΜΝΙΟ, όπου πήγα να παρακολουθήσω μια άγνωστη κωμωδία βάζοντας «μέσο» να βρω πρόσκληση. Τα κατάφερα στη Τρίτη παράσταση. Προετοιμασμένος να γελάσω λοιπόν σε λίγο ένοιωσα αμηχανία. Το χωριό των ηλιθίων υποδέχεται ένα δάσκαλο που τα δίνει όλα να τους σπάσει τα μάγια της βλακείας. Οι καλοπροαίρετοι χωριάτες μου φέρνουν στο νου δεκάδες περιπτώσεις μέσα στη σχολική τάξη,όπου τις ατάκες του έργου, σαν δάσκαλος, τις έχω ζήσει πολλές φορές. Η άγνοια, η επιπολαιότητα αλλά και η παιδική φρεσκάδα , αναπαράγονται από όλους αυτούς που μετά από μια ηλικία χαρακτηρίζεις σαν ώριμους και σοφούς. Ο εξουσιαστής μάγος μου φέρνει στο νου το ΜΕΓΚΑ το ΣΚΑΙ κλπ , που γεμίζοντας το χώρο γύρω μας με κουτόχορτο φτιάχνουν τον κόσμο απολίτικο και ισχνό απέναντι στη διαπλοκή και στην εξουσία.Και τέλος η γνώση μαζί με τη κινητήρια δύναμη του έρωτα (για κάτι) ανατρέπουν τη κατάρα που μας στοιχειώνει δημιουργώντας την ελεύθερη κοινωνία. Τη κοινωνία που απελευθερώνεται από τα δεσμά της βλακείας και γίνεται πάλι …σκορποχώρι.
33 χρόνια απέναντι από τα θρανία δεν μπορώ να δω το έργο σαν κωμωδία. Είναι το καταστάλαγμα μιας εκπαιδευτικής ζωής, που ξαναέζησα θεατρικά, ότι μόνο μέσα από τη μόρφωση, τη παιδεία , τον έρωτα , την ειλικρίνεια, την αλληλεγγύη, την αυταπάρνηση  φεύγουν οι κατάρες από πάνω μας.

Ας πω τώρα για το «μπουλούκι»:
Το θεατρικό έργο από μόνο του, είναι σαν ένα σκονισμένο και αδιάβαστο βιβλίο πεσμένο πίσω από το ράφι. Είτε η Αγία Γραφή, είτε ο τσελεμεντές είτε το Κεφάλαιο, είναι ακριβώς τα ίδια όσο είναι αδιάβαστα: ένα μεγάλο τίποτα ή μια ευκαιρία!
Για άλλη μια χρονιά αυτή  την ευκαιρία, να νοιώσω ηλίθιος ανάμεσα στου Ηλίθιους, μου την έδωσαν οι άνθρωποι που ζω μαζί τους. Έχω από τα χέρια τους αγοράσει βίδες, έχω ψωνίσει μισό κιλό τυρί φέτα, τους έχω βάλει κακό βαθμό στη χημεία, τους έχω συναγωνιστές στις τοπικές κινητοποιήσεις, έχουμε μοιράσει προκηρύξεις μαζί. Συγχωριανοί, περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί  , κοντινοί ή μακρινοί φίλοι. Οργανωμένοι για άλλη μια χρονιά σε ένα απίστευτων δυνατοτήτων «μπουλούκι», ακόμη πιο ώριμοι, ακόμη πιο συγκλονιστικοί προσφέρουν στο απαιτητικότερο πια κοινό τους μια παράσταση, ένα σκαλί πιο πάνω από τις προηγούμενες. Ένα Οργανωμένο θεατρικό από το ζήτημα των ηχητικών και σκηνικών μέχρι και αυτό της άναρχης πολυκοσμίας.
Μία προσφορά τελείως τσάμπα, από τον σημαντικό χρόνο τους, για να την εξαργυρώσουμε με άνοιγμα των ματιών της ψυχής μας.

Πως άραγε να πληρωθεί ο Άρης, όταν κάθιδρος με τα ρούχα του ρόλου του , υπερβαίνει την ανθρώπινη δυσκολία και μεταμορφώνεται ακριβέστατα στο δασκαλάκο της ανατροπής; Τι να πεις για το Δήμο και τη Λουίζα , που κάθε κίνηση τους κολλάει στα λόγια τους, φέρνοντας  το πηγαίο γέλιο. Η Άντα με το ταλέντο του επιχειρηματία παντός καιρού, ο βροντόφωνος Κώστας από γυμναστής  δικαστής, οι κυρίες Αντωνοπούλου και Γεωργίου να μας θυμίζουν από τη Μαίρη Αρώνη μέχρι τις καλές στιγμές της ασπρόμαυρης ελληνικής κωμωδίας. Ο Πανταζής βγαλμένος από τα κόκκαλα του Γκιωνάκη και η επιβλητική Κατερίνα από ερωτευμένη χαζή να μας κατακτά σαν κυρίαρχη γυναίκα και μάνα. Τέλος, παραλίγο να ξέχναγα τον Αντώνη που προκαλώντας το διάλογο με τους θεατές, μας κάνει κι αυτός μέρος της παράστασης, στο ίδιο το ουκρανικό χωριό της Λίμνης. Ο Νίκος, Η Σοφία, η Βασιλική και «σκηνογράφος» Γιώργος Στεργίου, μαζί με τους υπόλοιπους αφανείς συντελεστές συνεισφέρουν τα σημαντικά μερίδια της αρτιότητας της παράστασης.

Πολλοί νομίζουν ότι η τροφή υπάρχει μόνο στα σουπερμάρκετ, αγνοώντας τα χωράφια και τους κήπους. Επίσης πολλοί νομίζουν ότι ο πολιτισμός ανήκει στη τιβι των εφοπλιστών και των μεγαλοεργολάβων. Άλλοι πολλοί νομίζουν ότι τα πάντα αγοράζονται με λεφτά.
Επειδή όλοι αυτοί περάσαμε από το ΕΛΥΜΝΙΟ στις 3+1 παραστάσεις του αδιαχώρητου, αρκετοί αλλάξανε τις πεποιθήσεις τους και κατάλαβαν ότι η ανιδιοτελής προσφορά , το μεράκι , η αυταπάρνηση , η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η αλληλοϋποστήριξη, ο αλληλοσεβασμός, προσφέρουν στη κοινωνία μας τη μεγαλύτερη ενέργεια για να μπορέσει να πάει μπροστά. 
Το παράδειγμα της θεατρικής ομάδας του χωριού μας, μαζί με αυτό των χορευτών, των χορωδών, των αθλητών, των Σκυλλιών, των ιστιοπλόων, είναι εκείνη η επιμονή της ανθρώπινης ύπαρξης στο δρόμο για τη …σωτηρία.
Ευχαριστώ και χειροκροτώ όλους τους συντελεστές της παράστασης και μαζί μου τους ευχαριστούν και όλοι οι υπόλοιποι, που από μετριοπάθεια ή φυσική αναστολή,  δεν μπορούν να το δηλώσουν.
ΜΠΡΑΒΟ και εύχομαι, περιμένοντας, την ακόμα καλύτερη συνέχεια!

φωτογραφίες από τη παράσταση:




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.