Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Εις μνήμην Άλκη Κόντου.



Αγαπημένες αναμνήσεις από τις διηγήσεις του
 στα ανίψια του Κ. Πρωτόπαππα
 και Μ. Ντεγιάννη - Πρωτόπαππα.

Αλκιβιάδης ( Άλκης ) Κόντος 

 Γεννήθηκε στις 01/10/1916, το τρίτο παιδί του παλαιού δημοδιδάσκαλου στη Λίμνη Ιωάννη Κόντου και της Μαργαρίτας Βαρελά. Μεγάλωσε στη Λίμνη όπου τελείωσε και το σημερινό Λύκειο, υπηρέτησε τη θητεία του στο ναυτικό στο ιστορικό αντιτορπιλικό ΕΛΛΗ μάλιστα, πριν τη βύθισή του, ενώ ο πόλεμος τον βρήκε στη Λιμνη. Επιστρατεύτηκε στον πόλεμο του 1940 και βρέθηκε στα σύνορα. Με την εισβολή των Γερμανικών στρατευμάτων
επέστρεψε στη Λίμνη, από τη Βόρεια Ελλάδα με τα πόδια τον περισσότερο δρόμο από ότι έλεγε διότι δεν υπήρχαν μέσα την εποχή εκείνη. Στη συνέχεια για κάποιο διάστημα παρέμεινε στη Λίμνη τον καιρό της κατοχής και με μια βάρκα που είχε η οικογένεια είτε ψάρευε είτε μετέβαινε στην Αταλάντη για ανταλλαγή προϊόντων προκειμενου να εξασφαλίζεται η διατροφή της οικογένειας.
 Μια ιστορία που αφηγείτο συχνά από την εποχή εκείνη ήταν ότι κάποιος ιερέας της Λίμνης τον παρακάλεσε να τον περάσει απέναντι με τη βάρκα του στον Άγιο Κωνσταντίνο προκειμένου να εφοδιαστεί με τρόφιμα από κάποιους συγγενείς του. Ο Άλκης δέχτηκε και τον πήγε.Έπρεπε να διανυκτερεύσουν απέναντι και να επιστρέψουν στη Λίμνη μέρα λόγω της επιβεβλημένης από τους κατακτητές απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Ο ιερέας πήγε στους συγγενείς του και ο Άλκης έμεινε να κοιμηθεί στην βάρκα. Κάποιοι άλλοι άγνωστοι ψαράδες κοιμόντουσαν στην παραλία. Ξαφνικά προς τα μεσάνυχτα ακούστηκε ο θόρυβος της μηχανής της γερμανικής πλωτής περιπόλου να πλησιάζει. Ο ίδιος σήκωσε το κεφάλι ίσα που να βλέπει έξω και είδε το σκάφος με τον προβολέα να ζυγώνει και να γαζώνει την παραλία και προς τις βάρκες. Λούφαξε ακίνητος στο πάτωμα της βάρκας και σκέφτηκε ότι ήρθε το τέλος του. Έβλεπε το φως του περιστρεφόμενου προβολέα, άκουγε τις ριπές του πολυβόλου και κάποια στιγμή το θόρυβο της μηχανής του σκάφους σιγά σιγά να ξεμακραίνει. Έμεινε ξύπνιος μέχρι το πρωί οπότε και εμφανίστηκε ο ιερέας και επέστρεψαν στη Λίμνη.
 Στη συνέχεια του βίου του εντάχθηκε στην αντίσταση κατά των κατακτητών και βρέθηκε στα βουνά.
Μας αφηγείτο πάλι ότι κάποιο βράδυ χρειάστηκε να διανυκτερεύσουν με κάποιο πατριώτη του στη Δίρφη όπου ενώ ήταν καλοκαίρι είχε υπερβολικό κρύο. Προκειμένου να το αντιμετωπίσουν, όλο το βράδυ είχαν κολλήσει τις πλάτες τους παίρνοντας ζεστασιά ο ένας από το σώμα του άλλου.
 Γενικά ήταν ήπιος άνθρωπος και ποτέ δεν μίλησε για τις βιαιότητες και τη σκληρότητα του πολέμου. Πάντα προσπαθούσε να πει σε πόσο δύσκολες συνθήκες μπορεί να βρεθεί ο άνθρωπος και να επιβιώσει.
Όταν ομαλοποιήθηκε η ζωή στο τέλος της δεκαετίας του 40, μπαρκάρισε σε ποντοπόρα πλοία. Έλειψε για αρκετά χρόνια χωρίς να επιστρέψει στη Λίμνη. Γύρισε όλο τον κόσμο ξεκινώντας από τη Μασσαλία όπου βρέθηκε χωρίς να γνωρίζει καμιά ξένη γλώσσα. Στις αφηγήσεις του συνήθως αναφερόταν στις φορές που είχε ξεμπαρκάρει στην Αμερική τόσο στις Δυτική ακτή όσο και στην Ανατολική. Παρόλο που δεν γνώριζε παρά λέξεις στα αγγλικά στο San Francisco εντόπισε και αντάμωσε με Λιμνιώτες εγκατεστημένους εκεί, αναζήτησε και ήρθε σε επαφή με το θείο του τον οποίο δεν είχε δει ποτέ πριν στη ζωή του. Στη Νέα Υόρκη βρέθηκε αντίστοιχα στο Λιμνιώτικο καφενείο στο Manhattan με πατριώτες και φίλους και μέχρι τελευταία θυμόταν τη διεύθυνση, στους 42 δρόμους έλεγε (42nd Street).
 Αφότου συνταξιοδοτήθηκε εγκαταστάθηκε στη Λίμνη κοντά στους υπερήλικες γονείς του, τους οποίους και φρόντισε μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

  •  Υπήρξε άτομο κοινωνικό με πολλούς αγαπητούς φίλους μέχρι τα δικά του βαθιά γεράματα, προσπάθησε πάντα να είναι δίκαιος και γενναιόδωρος, Έδειχνε πάντα ενδιαφέρον για τα κοινά και του άρεσε ιδιαίτερα ο αθλητισμός και είχε ενεργή συμμετοχή σε νεαρή ηλικία ως παίκτης του Ολυμπιακού Λίμνης .
  •  Επανίδρυσε τον ΝΟΛ το έτος 1964, λόγο για τον οποίο βραβεύτηκε το καλοκαίρι του 2014 και για σειρά ετών κατείχε τη θέση του ταμία του ομίλου.
  •  Εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στα μέσα της δεκαετίας του '80.
  •  Μέχρι και τον Μάιο του 2014, σε ηλικία 98 ετών ασκούσε τα εκλογικά του δικαιώματα ανελλιπώς και πάντα με ελέυθερη σκέψη και απόλυτα συνειδητά.
  •  Παράλληλα επιμελήθηκε για δεκαετίες και μέχρι εφέτος τον εορτασμό της Αγίας Κυριακής, διατηρώντας την οικογενειακή εκκλησία και παράδοση, λειτουργώντας στο ξωκλήσι κάθε καλοκαίρι στις 7 Ιουλίου.


 Απεβίωσε στις 30/09/2014, συμπληρώνοντας πλήρως 98 χρόνια ζωής.
Υπήρξε τυχερός διότι μέχρι το τέλος του βίου του είχε πλήρη πνευματική διαύγεια και αρκετές σωματικές δυνάμεις. 

 ιστορίες του πολυαγαπημένου μας παππού 
κ. Κόντου Αλκιβιάδη

Του Βαγγέλη Σπηλιώτη, μαθητή του Γυμνασίου Λίμνης
 για την σχολική εορτή της 28ης Οκτώβρη 2013   
Με αφορμή την εθνική επέτειο του «ΟΧΙ», 73 χρόνια μετά προσπάθησα να βρώ ένα σημείο σύνδεσης με εκείνη την περίοδο, κάτι που να είναι ζωντανό και παρόν, που να αφορά την μικρή μας πόλη.
    Γνώρισα από κοντά και άκουσα τις ιστορίες του πολυαγαπημένου μας παππού κ. Κόντου Αλκιβιάδη. Τον επισκέφτηκα στην οικία του, το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, 17 Οκτωβρίου. Χάρηκα πάρα  πολύ που τον είδα τόσο καλά και μου διηγήθηκε τις εμπειρίες του από τα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης στη Λίμνη.
   Ο παππούς Άλκης γεννήθηκε το 1916. Ο πατέρας του Κόντος Ιωάννης, δάσκαλος στο επάγγελμα, γεννήθηκε στην Αταλάντη. Συνταξιοδοτήθηκε το 1936, το έτος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Ο παππούς Άλκης( με αυτό το όνομα είναι γνωστός στον κόσμο της Λίμνης) τελείωσε στη Λίμνη το Δημοτικό Σχολείο και το Ημιγυμνάσιο. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αθήνα σε σχολή μηχανικών του εμπορικού ναυτικού. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο ναυτικό την περίοδο 1937-1939, στο καταδρομικό «ΕΛΛΗ», που βυθίστηκε στο λιμάνι της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940. «Όλους όσους χάθηκαν εκείνη την ημέρα τους ήξερα » αναφέρει συγκινημένος. Εργάστηκε ως μηχανικός στο εμπορικό ναυτικό.
   Την περίοδο της κατοχής θυμάται πως πρώτα ήρθαν οι Ιταλοί στη Λίμνη και μετά κάποιοι Αυστριακοί με τεράστια άλογα. Το διοικητήριο των Ιταλών στεγαζόταν στο κτίριο της «παλιάς αστυνομίας». Οι Γερμανοί σαν κατακτητές ήταν  χειρότεροι από τους Ιταλούς , οι οποίοι συμπεριφέρονταν φιλικά στους ντόπιους, διασκεδάζοντας μαζί τους. Στην Λίμνη πέθαναν περίπου 200 άτομα από την πείνα , αναφέρει. Οι πλούσιες οικογένειες δεν βοήθησαν τους άπορους συμπατριώτες τους εκτός από μια οικογένεια της κ.Ριτσώνη Αικατερίνης. Ο ίδιος μου είπε ότι για να επιβιώσουν αυτός και η οικογένεια του από τις αντίξοες συνθήκες της πείνας, έπαιρνε τη βάρκα του και πήγαινε απέναντι στην Αταλάντη για να φέρει τρόφιμα. Στη Λίμνη δεν υπήρχαν καλλιέργειες για να τραφούν οι άνθρωποι εκτός από μικρά ελαιοπερίβολα.Οι Γερμανοί συνεργάζονταν στενά με τους ταγματασφαλίτες,  που δυστυχώς ήταν ντόπιοι από την περιοχή της Χαλκίδας και των Ψαχνών, συντάσσοντας καταλόγους με τα σπίτια που επρόκειτο να κάψουν αφού πρώτα τα λεηλατούσαν. Όταν ήρθαν οι Γερμανοί μάζεψαν όλους τους Λιμνιώτες στην ακρογιαλιά για εκφοβισμό, στη περίπτωση που σκότωναν Γερμανό να τους εκτελέσουν επί τόπου.
   Στο τέλος της συζήτησης μας μου διηγήθηκε ένα τραγικό περιστατικό που δείχνει την ωμότητα και τα ζωώδη ένστικτα των κατακτητών. Μου είπε λοιπόν πως έπιασαν οι Γερμανοί τέσσερα άτομα, τα οποία τα οδήγησαν στο νεκροταφείο, τα διέταξαν να σκάψουν τέσσερις  λάκκους , στη συνέχεια τους εκτέλεσαν και τους έριξαν μέσα. Ο ίδιος το 1942 εγκαταλείπει τη Λίμνη και πάει στα βουνά για να πάρει μέρος στη Αντίσταση. Υπηρέτησε στον στρατό του «ΕΛΑΣ» από το 1942 μέχρι το 1944. Στο καθιστικό της οικίας του δεσπόζει η φωτογραφία του με το δίκοχο του ΕΛΑΣ, απόδειξη της συμμετοχής του στον αντιστασιακό αγώνα.
   Το σημαντικό αυτό κομμάτι της ζωής του έκλεισε με την παράδοση των όπλων στη «Συμφωνία της Βάρκιζας» το 1945.
   Όσα κατόπιν ακολούθησαν κατά την περίοδο του Εμφυλίου, φαίνεται ότι δεν τον αφορούσαν, γι’αυτό προτίμησε να απέχει μπαρκάροντας για 10 ολόκληρα χρόνια μακριά από την πατρίδα. Προσπάθησε να υλοποιήσει την ηθική υποχρέωση απέναντι στους γονείς του, να ξαναχτίσει το σπίτι , που κάηκε από τους ταγματασφαλίτες στη κατοχή.
    Η συνάντηση μου μαζί του δεν ήταν μόνο ένα ζωντανό μάθημα Ιστορίας αλλά και ζωής, όντας 98 ετών σήμερα. Μου έδειξε ότι αξίες όπως η ελευθερία, η αγάπη για τη πατρίδα, η αγωνιστικότητα, η οικογένεια και η ηρεμία σε καθοδηγούν σωστά στη ζωή και τελικά σε στέφουν πραγματικό νικητή.           

Τα κείμενα επιμελήθηκαν οι καθηγήτριες του 
Γυμνασίου Λίμνης Μαρία Σουλιώτη και Αύρα Δαλδά
   










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.