Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Υπάρχει ελπίδα…




Περίπου 600 θεατές κατάφεραν να δουν τις τρεις παραστάσεις που έδωσε η θεατρική ομάδα Λίμνης στο ΕΛΥΜΝΙΟ. Αν σκεφτεί κανείς ότι 1700 κατάφεραν να ψηφίσουν για το Δήμο, τότε το ποσοστό είναι μικρό, αν επιπλέον αναλογιστούμε ότι από τους θεατές πάρα
πολλοί ήταν ...εισερχόμενοι στη Λίμνη. Όμως το κόμμα του πολιτισμού, σιγά σιγά κερδίζει οπαδούς, μαζί με τις άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες του χωριού μας (χορός, μουσική, αθλητισμός).
Η ίδια η παράσταση ήταν ένας θρίαμβος. Μια νίκη των διπλανών μας ανθρώπων απέναντι στη βαρβαρότητα. Η επιβράβευση της ανιδιοτέλειας, της επιμονής, της υπομονής. Μια χούφτα Λιμνιώτες   αποδεικνύουν ότι η ζωή δεν είναι τηλεόραση. Παραμέρισαν τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη προσωπική τους ζωή, για να χαρίσουν δυο ώρες γέλιου ή καλύτερα να μας ανοίξουν ένα παράθυρο σε ένα άλλο κόσμο.
Η ανταμοιβή τους τρεις πλημμυρισμένες παραστάσεις στο ΕΛΥΜΝΙΟ, τίγκα από κόσμο και χειροκροτήματα.
Μα είναι δουλειά αυτή; Να φέρνεις σε πέρας κάτι τόσο μεγαλεπήβολο, χωρίς οικονομική βοήθεια και οικονομικά οφέλη; Πως μπορεί κάποιος να αγοράσει το χαμόγελο ή πόσο διαφορετικά ηχεί το πληρωμένο παλαμάκι από το εγκάρδιο; Ο νεοφιλελευθερισμός υφίσταται από τις μικρές πρακτικές των ανθρώπων, τη μεγάλη του ήττα.
Πολιτικοποιώ λοιπόν τη παράσταση; Μα δεν είναι πολιτικό το ίδιο το έργο που αποδομεί την «ελληνική ψυχή», σε μια πολιτική-μικροαστική διαπλοκή , στη καταγγελία της ανηθικότητας μιας κοινωνίας που ζει στη λοβιτούρα, μιας κοινωνίας που η ηθική της εξαθλίωση στηρίζει τις κυβερνήσεις της αλλά και τον ρατσισμό; Εμείς ζούμε άραγε σε μια άλλη χώρα που δεν μας αφορούν αυτά; Ανάμεσα στους θεατές πόσοι βλέπουν τον εαυτό τους σαν το σενάριο και πόσοι κάποια στιγμή δεν τολμούν να γελάσουν; Οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα», σίγουρα αν δεν είχαν γραφτεί από τους Ρέππα και Παπαθανασίου αλλά από έναν Αλβανό, τότε θα ήταν αιτία πολέμου!
Αλλά εδώ δεν είναι κριτική θεάτρου, αλλά κριτική των συνανθρώπων μας. Που σεμνά και ταπεινά πρέπει να τους ευχαριστήσουμε, γιατί μας ανοίγουν τα μάτια στον πολιτισμό, στην αλληλεγγύη, στην ανιοδιοτέλεια. Η θεατρική ομάδα της Λίμνης έχει ξεπεράσει πια τα στενά όρια της Λίμνης. Η στήριξή της από τον τόπο και τις αρχές του, πρέπει να είναι πολύπλευρη και όχι από τη στενή ματιά της επιχειρηματικότητας. Ο πολιτισμός δεν πληρώνεται ακόμα κι αν έχει ένα θεατή, ακόμα κι αν η ζωγραφιά η o ήχος δεν αρέσει σε κανέναν. Ο πολιτισμός είναι και χρειάζεται παιδεία.

Αποτίμησα τη παράσταση επειδή τα μάγουλά μου πιάστηκαν από τον θαυμασμό, το χαμόγελο και το γέλιο. Επειδή ζήλεψα το θάρρος τους να εκτεθούν και πάλι. Επειδή είδα την επίδρασή τους στα παιδιά του γυμνασίου, να παίξουν κι αυτά θέατρο και να βγουν από το καβούκι  των κατεστημένων αντιλήψεων.
Υπάρχει ελπίδα για αυτό τον τόπο. Και αυτή δεν βρίσκεται εκεί που οι πρόσκαιρες πλειοψηφίες νομίζουν, αλλά στην θεία εμμονή ότι υπάρχει και ένας άλλος κόσμος.
Αν χρειάζεται μια ευχή για την επιτυχία τους το μόνο που μπορώ να πω είναι:
Καλή συνέχεια!



ένα μικρό βίντεο από το φινάλε της παράστασης




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.