Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα αυτοδιοίκηση


Τόσα χρόνια δήμαρχος, με τον αέρα της εμπειρίας, με τη στήριξη ενός συντηρητικού λαού, με την αυθάδεια της αυθεντίας. Με άλλους εκλεγόσουν με άλλους κατέληγες, στα δημοτικά συμβούλια οι φανατικοί φίλοι γινόντουσαν φανατικοί εχθροί. Το έργο, τα χρέη, ο κόσμος γύρω.
Η οικογένεια σε δεύτερο πλάνο, η προσωπική ζωή ανύπαρκτη, οι διαπραγματεύσεις καθημερινές. Τα ανταλλάγματα σε ψήφους, οι εκδουλεύσεις σε αναγνώριση. Ο πλούτος μηδέν, πέρα από το χρυσάφι της δύναμης της εξουσίας. Συμμαχίες, ενθρονίσεις, πίκρες,
εκλογές.
Μπροστά κάθε μέρα σε ένα κόσμο που χαίρεται, λυπάται αλλά συνήθως ζητάει. Λογικά , παράλογα, σοβαρά και αστεία. Ένα δρόμο, ένα έργο, μια δουλειά, ένα πιστοποιητικό. Λες και δεν υπάρχει αρμόδιος , ένας κόσμος ζητάει ότι θέλει από το ίδιο το θεό. Χαθήκαν οι Άγγελοι, οι προύχοντες, οι τελώνες,  οι φαρισαίοι για τις μικρές και μεγάλες δουλειές.
Στον αγώνα για τους δρόμους, τα νερά, την ανεργία, τις αποχετεύσεις, τις χρηματοδοτήσεις, τα ΕΣΠΑ, τα ΜΟΠ, τα Θησέας τα τρέχα γύρευε κονδύλια. Από τα παρακάλια μέχρι τη φοβέρα των πολιτικών της εξουσίας, φιλικότερα των φίλων, απαιτητικότερα των αντιπάλων.
Κάποιες στιγμές πια, τα τελευταία χρόνια της κρίσης, ο κόσμος γύρω κατέρρευσε. Ούτε λεφτά για έργα, ούτε πιστώσεις για εργάτες, ούτε τίποτα. Μόνο περισσότερα χρέη. Μπροστά ο φταίχτης μπορούσε νάναι ή μια κυβέρνηση ή ένα σύστημα ή ένας ανίκανος, ανήμπορος λαός.
Το τέλος τα αποκαλύπτει όλα. Όλη η δύναμη της φήμης, η παρακαταθήκη μιας ζωής παραδίδονται θυσία σε μια μοναδική επιλογή. Να σταθείς πλάι σε ποιόν και γιατί.
Να σταθείς πλάι στο κόσμο που σε στήριξε με την αναγνώριση ή το σεβασμό του ή να στηρίξεις τη δικαιολογία των δυναστών του. Να φανείς ανυστερόβουλος και δίκαιος ηγέτης ή απλά να γίνεις άλλο ένα διαφημιστικό σποτ του νεοφιλελευθερισμού.
Εκτός του ότι υποστηρίζω κάποιον, πρέπει να βλέπω και το ποιος είναι ο φταίχτης. Η εξουσία των υπευθύνων έχει τα κόλπα της. Ο λυπησιάρικος λαός τυφλώνεται και αντί τους ναζί βλέπει το γερμανικό θαύμα, αντί τους τοκογλύφους βλέπει τους σοφούς τραπεζίτες, αντί το χρέος των πλουσίων , βλέπει τούρκικα σίριαλ.Ακόμα και τον υποστηρικτή της τρόϊκας μπορεί να τον βλέπει σαν ξανθό ορφανό άγγελο. 
Από την άλλη η απόγνωση ενός λαού, ακόμα και στη καταστροφή του, δυναμώνει το τζόγο, επειδή απλά δεν έχει ο ίδιος ελπίδα, ή κάποιον να του δείξει να ελπίζει. Οι φταίχτες ολοκληρώνουν το έργο τους και δεν αλλάζει τίποτα ποτέ και για κανένα.
Οι επιλογές μας δικαιολογούν τόσο την ηθική όσο και την ανήθικη πορεία. Αν μπορεί κάποιος σαν άνθρωπος να αλλάξει , δίνει ελπίδα και νόημα στη προσπάθεια της αλλαγής. Το σίγουρο όμως είναι ότι κάποιες επιλογές μας δεν περνούν απαρατήρητες. Είτε μικρή είτε μεγάλη σημασία έχουν.
Μπορεί τους αυλικούς της Ρώμης να μη θυμάται πια κανείς. Αλλά τον Σπάρτακο τον γνωρίζουν όλοι.

ΥΓ.: Αυτό το σημείωμα το έγραψα χλευάζοντας τον εαυτό μου. Μεγάλη Τρίτη η Κασσιανή μου έβαλε την ιδέα, και είπα να το μοιραστώ με όσους δεν βαριούνται να διαβάζουν ακόμα και ασυνάρτητες βλακείες.Στο τέλος αποφάσισα να μη βάλω για Δήμαρχος...
Βοήθειά σας!
ΠΒ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.