Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Μεθυσμένος θα ζω



ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΤΖΟΥΔΗΣ
Μεθυσμένος θα ζω για να μην ακούω 
κραυγές ανθρώπων, 
που φορτίο φρικτό κουβαλάνε της φτώχιας. 
Ποιος ορίζει της ιστορίας το παιχνίδι 
ποιος σπάει τον ρόδι του πόνου, 
και τον μοιράζει απλόχερα χωρίς ένα δάκρυ μικρό.
Γιατι το παιδί στην χαρτοκούτα βρίσκει γαλήνη 


γιατί τα παιδιά στα φανάρια να κάνουν παιχνίδι.
Μέσα στην σκυθρωπή κάμαρα μου μόνος να ζω
χωρίς χαρά και φως χαμένος στο μεθύσι,
στο κουρδιστό του τοίχου μου ρολόι
να μετράω τον χρόνο
με των ανθρώπων το σκληρό το βογκητό,
και με την φλέβα ανοιχτή το σύνθημα να γράφω.
Φοβάμαι τον μικροαστό που βολεμένος είναι
φοβάμαι και τον ξεπεσμένο έμπορα
έξω από το συσσίτιο που μονολογεί,
αντί πόλεμο να κάνει σ’αυτούς που του κλέψαν την ζωή.
Μα ποιο πολύ φοβάμαι τον λόγιο
που χρηματοδότησε την ψυχή του
κρυφά κάτω από το τραπέζι,
και άναρθρες κραυγές περί εποχής
και συνθηκών και περί πατρίδας χαμένης.
Με κώλο ζεστό
στα πόδια του αστέγου σκοντάφτει,
συγγνώμη ζητά, ζωή και αυτή ψελλίζει δειλά
το φουλάρι του φτιάχνει,
και τον ήσυχο δρόμο, συνεχίζει τραβά.
Μεθυσμένος θα ζω, για να μην ακούω το τριγμό
την στιγμή που το ρόδι του πόνου σπάνε,
στο κουρδιστό του τοίχου ρολόι θα βάλω
καρφί στους δείκτες,
τον χρόνο ,τον πόνο, να σταματήσω εδώ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.