Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Ο πανηγυρικός της 25ης Μαρτίου στη Λίμνη


Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον   ακούσαμε φέτος τον πανηγυρικό λόγο για την 25η  Μάρτη , από τον δάσκαλο του δημοτικού σχολείου Λίμνης Νίκο Αποστολόπουλο. Για να τον διαβάσουν και εκείνοι που δεν πρόσεχαν ή δεν ήρθαν στην εκκλησία  τον  ζήτησα και ευγενικά  τον έστειλε για δημοσίευση στα Λιμνιώτικα.  
Τον ευχαριστώ για την άμεση ανταπόκρισή του και (...αργοπορημένα) σας τον παραθέτω:

25/03/2013

Σεβαστοί πατέρες, αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, κύριε βουλευτά, αξιότιμοι διευθυντές των σχολικών μονάδων, αγαπητοί γονείς και μαθητές, κυρίες και κύριοι.

Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, με την κυκλική περιοδικότητα που χαρακτηρίζει το θρησκευτικό και κοσμικό εορτολόγιο, συναντιόμαστε σε οικείους δημόσιους χώρους, για να συνεορτάσουμε με λαμπρότητα τόσο μια εθνική επέτειο, την 25 Μαρτίου 1821, όσο και μια μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. 
Χρειάστηκαν 400 ολόκληρα χρόνια για να ξεσηκωθεί ο Έλληνας ραγιάς, να ορθώσει το ανάστημά του και να διεκδικήσει το δικαίωμα στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση απέναντι στην τότε πανίσχυρη Οθωμανική αυτοκρατορία. Έχοντας να αντιμετωπίσουν έναν πολυάριθμο και άρτια εξοπλισμένο τακτικό στρατό, οι Έλληνες επαναστάτησαν αναζητώντας το ύψιστο αγαθό της
ελευθερίας και πέτυχαν, όπως έγραψε η ιστορία, το ακατόρθωτο. Η ελληνική επανάσταση συνετελέσθη σε μια δεδομένη χρονική περίοδο όπου τέτοιου είδους κινήματα αντιμετωπίζονταν ακόμα με καχυποψία και πολεμικές από τον λεγόμενο δυτικό κόσμο και συγκεκριμένα από τις αποκαλούμενες Μεγάλες Δυνάμεις, λόγω πρωτίστως των ιδιοτελών συμφερόντων τους απέναντι στα εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας τα οποία εποφθαλμιούσαν. Το γεγονός αυτό δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα και αξία στο εθνικοαπελευθερωτικό εγχείρημα. Κι αν σε αυτά προσθέσουμε τους αλληλοσπαραγμούς, τα πάθη και τις αντιδράσεις ορισμένων ομάδων ή ακόμα και θεσμών στους κόλπους του ελληνικού έθνους που διαφωνούσαν με την κήρυξη της Επανάστασης, τότε γίνεται κατανοητό πως η ριζοσπαστική και ανατρεπτική κίνηση των Ελλήνων σίγουρα δε συνοδεύτηκε σε όλες τις καμπές της από ομοψυχία και εθνική σύμπνοια. Η φυλάκιση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ενός εκ των πρωτεργατών και αγωνιστών της Επανάστασης, αποτελεί ίσως ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα των όσων επικαλούμαστε.
Παρόλα αυτά όμως, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να μειώσει, να αμαυρώσει ή και να απαξιώσει τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδος και για τα ιδανικά. Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός πως χάρη στη δική τους τόλμη και ανδρεία που πήγαζε από το αίσθημα της φιλοπατρίας και τον πόθο για ελευθερία, έγινε πραγματικότητα το μέχρι προ της επαναστάσεως όραμα για ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο και αυτοδιοικούμενο ελληνικό κράτος.
Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Νικηταράς, ο Παπαφλέσσας, ο Αγγελής Γοβιός και οι υπόλοιποι εθνικοί μας ήρωες υπερέβαλαν εαυτούς και θυσιάστηκαν στον ιερό βωμό της πατρίδος μαχόμενοι με αυταπάρνηση και χωρίς συμβιβασμούς. Το περίφημο ‘’ελευθερία ή θάνατος’’ αποτελεί εναργή απόδειξη του ζήλου με τον οποίο ο ελληνισμός διεκδίκησε την εθνική του ανεξαρτησία, γράφοντας έτσι λαμπρές σελίδες στην ελληνική ιστορία πλάι σε εκείνες που έγραψαν, χάρη στο απαράμιλλο θάρρος τους, οι αρχαίοι υμών πρόγονοι κατά τις μάχες τους εναντίον του Πέρση κατακτητή. 
 Από τη Μολδοβλαχία απ’ όπου ξεκίνησε το όραμα για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα ως την κήρυξη της ελληνικής Επανάστασης αλλά και μέχρι την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου 1830, παρέμεινε άσβεστο το πάθος και η πίστη στα ιδανικά. Και τελικά ήρθε η δικαίωση, τόσο για αυτούς που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας όσο και για εκείνους που πίστεψαν και συνέβαλαν με τον τρόπο τους προς αυτή την κατεύθυνση ορμώμενοι απ’ τα φιλελληνικά τους αισθήματα και το θαυμασμό για το μεγαλείο του ελληνισμού.
Πέρασαν 192 χρόνια από τότε που το ελληνικό έθνος αντιστάθηκε και αναζήτησε ένα καλύτερο μέλλον πάνω και έξω από συμβιβασμούς και λογικές υποταγής. Ωστόσο το μήνυμα της εθνικής επετείου παραμένει πάντα επίκαιρο. Η Ελληνική όπως και η Γαλλική Επανάσταση δεν αποτέλεσαν μόνο εθνικής σημασίας πολιτικοκοινωνικά γεγονότα, αλλά γεγονότα ευρύτερης εμβέλειας, με καθοριστική συνεισφορά στη μετέπειτα πολιτικοκοινωνική και πολιτισμική εξέλιξη των λαών. Στην ιστορική αλλά και συλλογική εθνική μας μνήμη η Ελληνική Επανάσταση έχει ταυτιστεί και συνεχίζει να ταυτίζεται με τον αέναο αγώνα ενάντια στην καταπίεση, την κοινωνική αδικία, την ανθρώπινη εκμετάλλευση, τη δουλεία και την ανελευθερία. Η διαχρονικότητα αυτή της ελληνικής Επανάστασης την καθιστά ανυπέρβλητο σύμβολο στη νεότερη ελληνική ιστορία.
Αλήθεια όμως, πόση σχέση έχουμε εμείς σήμερα με αυτούς για τα επιτεύγματα των οποίων κομπάζουμε; Η Ελλάδα του 2013 με τις νοοτροπίες, τις πρακτικές και τις αποφάσεις σε πολιτικό, κοινωνικό και ατομικό επίπεδο, αποτελεί κάτι ξένο, κάτι εντελώς διαφορετικό, κάτι οιονεί μεταλλαγμένο σε σχέση με την Ελλάδα του ένδοξου ιστορικού παρελθόντος.  
Ο λαός μας στερημένος πια από τα ιδεώδη του ’21, γερασμένος ψυχικά και με έλλειμμα ηθικών αξιών, χωρίς όραμα και προοπτική, στέκει στη γωνία της ιστορίας υπομένοντας στις ορέξεις των εξωτερικών αλλά και εσωτερικών πολιτικοοικονομικών παραγόντων, βιώνοντας και κάνοντας το ραγιαδισμό μέρος της κουλτούρας του. Με πολιτικές ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, πολίτες ανενεργούς, βολεμένους και κυρίως φοβισμένους, εναποθέτει τις ελπίδες του περισσότερο στους οικονομικούς οίκους αξιολόγησης, τα ρυθμιστικά χρηματοπιστωτικά  κέντρα και τους δήθεν ευρωπαίους «φίλους» του παρά στις ικανότητές του ή το Θεό. Τα λόγια του Κολοκοτρώνη: «Είσ’ Έλληνας; Τι προσκυνάς; Σηκώσου επάνω! Εμείς και στους Θεούς ορθοί μιλούμε» μοιάζουν ξεθωριασμένα και κενά περιεχομένου για τους Νεοέλληνες.  
Είναι, θα τολμούσαμε να πούμε, απόλυτη εθνική σχιζοφρένεια να γιορτάζουμε την επανάσταση των Ελλήνων με παρελάσεις και στομφώδεις λόγους και να είμαστε υποτελείς σε όλα. Να καμαρώνουμε για τα κατορθώματα του παρελθόντος και να μην μπορούμε να προβάλλουμε την ελάχιστη δυνατή αντίσταση σε ζητήματα του παρόντος. Να νιώθουμε υπερήφανοι που είμαστε Έλληνες αλλά να το θυμόμαστε μόνο σε συνάρτηση με τα επιτεύγματα των προγόνων μας. Να καταδικάζουμε το φασισμό από τον οποίο έχουμε υποφέρει και να δίνουμε στους συνεχιστές του την ψήφο μας. Να μας υποθηκεύουν το μέλλον και εμείς να είμαστε νωχελικοί, ανερυθρίαστοι, αδιάφοροι και δηλοί. Να μας καταδικάζουν σε «χειμώνες» και εμείς σαν σύγχρονες «Ιφιγένειες» να περιμένουμε την «άνοιξη». Να μας στερούν το μέλλον και αρκετοί από εμάς να τους χειροκροτούμε ακόμη.
Είναι καιρός να παραδειγματιστούμε από το απαράμιλλο θάρρος, την αποφασιστικότητα, τις αξίες και τη μαχητικότητα των ηρώων του ’21. Να ξυπνήσουμε από το λήθαργο, να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν και να ανακτήσουμε όσα μας στερούν μέρα με τη μέρα. Να Εξασφαλίσουμε το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αρμονική συνύπαρξη με το διαφορετικό, την ευημερία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα ως υποχρέωσή μας απέναντι στις επόμενες γενεές Ελλήνων.
Έως ότου πραγματωθούν αυτά, ας βροντοφωνάξουμε με αυτοκριτική και ειλικρινή διάθεση: Ζήτω η 25η Μαρτίου τους.! Ζήτω το έθνος τους! Γιατί εμείς σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να έχουμε καμία σχέση με εκείνους.

Αποστολόπουλος Νίκος

1 σχόλιο:

  1. Δάσκαλε, συγχαρητήρια ! Μεστός, επίκαιρος, και κυρίως αφυπνιστικός ο λόγος σου. Και σίγουρα κάποιοι θα μούτρωσαν ! Ας πρόσεχαν !

    ΑπάντησηΔιαγραφή

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.