Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΑΛΛΑΓΕΣ..






ΝΙΚΟΛΑΟΣ.Σ.ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ


ΕΙΔΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ  Ε.Α.Υ.Ν.ΕΥΒΟΙΑΣ


ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ Π.Ο.ΑΣ.Υ












Μια
πρόσφατη επίσκεψη στα μέρη που γεννήθηκα και μεγάλωσα με γέμισε ανάμικτα
συναισθήματα χαράς και λύπης. Οι θύμησες του παρελθόντος ζωντάνεψαν στο μυαλό
μου  σαν φιγούρες παραμυθιών. Δεν είναι η
πρώτη φορά που αναπόλησα το πρώτο μου 
τρενάκι, το πρώτο μου ποδήλατο, το κρυφτό με τα παιδιά της γειτονιάς,
εικόνες βγαλμένες από την παιδική αθωότητα, όπως άλλωστε έχει συμβεί

σε όλους
μας . Αυτή όμως ήταν η πρώτη φορά  που
συνειδητοποίησα πραγματικά μέσα μου, ότι ο χρόνος κυλά αμείλικτος, με  τα χρόνια να περνάνε, τη ζωή να αλλάζει και
οι ρυθμοί της γίνονται ολοένα και πιο γρήγοροι. Με τη πάροδο των ετών  χάνονται η αγνότητα και η αθωότητα μιας
αλλιώτικης ,πιο ήρεμης, πιο αληθινής χωρίς σκοπιμότητες ανθρώπινης επαφής. Μια
βόλτα στο χωριό μου με γέμισε θλίψη, το μπετό έχει γεμίσει τοπία που φάνταζαν
αχανή δάση στα παιδικά μου μάτια και το βλέμμα μου θάμπωσε ψάχνοντας ένα
δέντρο, ένα λουλούδι, ένα παλιό πηγάδι κάτι γήινο που να μου θυμίσει
εκείνη  την εποχή της ανεμελιάς, της
ξεγνοιασιάς  τότε που δεν είχαμε όσες
ανέσεις έχουμε σήμερα, αλλά που με τα λίγα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι , τότε που
οι μέρες φάνταζαν ατελείωτες γεμάτες 
δράση και ένταση. Σήμερα η τεχνολογία, πέρα από τα πολλαπλά οφέλη που
μας  προσφέρει  και ο σύγχρονος τρόπος  ζωή μας κάνουν να νιώθουμε ότι έχει μικρύνει
ο χρόνος Τρέχουμε όλη μέρα και στο τέλος αυτής πάντα  κάτι δεν θα έχουμε τελειώσει. Το άγχος και το
στρες έχουν εισβάλλει για τα καλά στην καθημερινότητα  μας και ο υπερκαταναλωτισμός μας έχει κάνει
μανιακούς κυνηγούς της εφήμερης ευτυχίας. Η ζωή είναι στιγμές που περνούν και
χάνονται και εμείς οι μικροί πρωταγωνιστές αυτών των στιγμών φθειρόμαστε ψυχικά
από τη μίζερη και ανίερη πραγματικότητα του σήμερα που έχει υποδαυλίσει ότι
αγνό, ότι αθώο υπάρχει στη ψυχή μας και στο κρυμμένο ημερολόγιο του μυαλού μας.
Ειλικρινά αναπολώντας τις  εικόνες του
παρελθόντος μου μελαγχόλησα ,όταν αντιλήφθηκα πόσο ξένοι έχουμε γίνει ,πόση
ανθρωπιά έχουμε χάσει και πως έχουμε επιτρέψει σε ένα σαθρό σύστημα τυποποίησης
συναισθημάτων να κατευθύνει τη ζωή μας και να την οδηγεί σαν το άλογο που
τρέχει, φορώντας παρωπίδες. Στη σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα του σήμερα
και στην αβέβαιη και απρόβλεπτη εξέλιξη του αύριο πρέπει να βρούμε τα πατήματά,
μας πρέπει να ανακτήσουμε τη χαμένη ανθρωπιά μας και σε ότι βαμμένο γκρίζο μας
πλασάρουν συνεχώς οι ειδήμονες να αντιτάξουμε τον πολύχρωμο καμβά των παιδικών
μας ονείρων. Να αντισταθούμε, 
μεταδίδοντας θετική αύρα στις επόμενες γενιές, στους νέους ανθρώπους,
που δεν είχαν τη τύχη να έχουν αυτή την ανθρώπινη επαφή του χθες και  που το σύστημα τους έχει  περάσει για σωστό  τρόπο ζωής, 
την ηλεκτρονική επικοινωνία και την απομόνωση . Η  χαρά της ζωής βρίσκεται γύρω μας στην
καθημερινή επαφή, στην ανθρώπινη επικοινωνία, 
στις μικρές χαρές, στην αγάπη που πρέπει να έχουμε μέσα μας στη καρδιά,
στην ψυχή και στο μυαλό μας, στο χέρι βοηθείας που θα απλώσουμε στο συνάνθρωπο,
στην ανάταση ψυχικής ικανοποίησης που θα μας προσφέρει η οποιασδήποτε μορφή
πολιτιστικής  δραστηριότητας, στην  καταβολή προσπάθειας  για αναβίωση των ηθών και των εθίμων της
περιοχής μας, στην πνευματική αναζήτηση για δημιουργία και στην ανάγκη
συμπόρευσης και σύμπλευσης όλων μας  για
την  ανάπτυξη και πρόοδο της επαρχίας
μας. Και όλα αυτά οφείλουμε να τα κάνουμε 
γιατί η ζωή είναι μικρή και η επιθυμία μας  να τη ζήσουμε καλά μεγάλη..












1 σχόλιο:

  1. Ωραίο σενάριο για ελληνική ταινία με Ν. Ξανθόπουλο & Μ. Βούρτση, ή έστω για σύγχρονη επιθεώρηση με Μ. Σεφερλή. Κάντε αυτά που λέτε... γίνετε ο ένστολος φίλος και προστάτης του χωριού, όπως ήταν κάποτε ο χωροφύλακας, που όλοι σεβόταν και εκτιμούσαν... προσοχή όμως γιατί είναι μόδα τώρα τελευταία να πέφτουν γιαούρτια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

προσέξτε τι γράφετε για να δημοσιευθεί.