Αστακό;Όχι! προτιμώ βεργιά και σπαράγγια!



με τη πρώτη ουσιαστική μέρα της Άνοιξης, βγήκα στους αγρούς με

συγκεχυμένες πληροφορίες...

Βγήκαν δεν βγήκαν...

Το θολωμένο μάτι από το χειμώνα και τις βροχές, έψαχνε σε μέρη δύσβατα



αλλά γνωστά κι ...απόρρητα.

Τελικά η δίωρη βόλτα είχε αποτέλεσμα:Μια χούφτα βεργιά και σπαράγγια

που σε λίγο βράστηκαν και με λίγο λάδι, ξύδι κι αλάτι , εξαφανίστηκαν

προς τέρψιν του κοιλιόδουλου.

Η πικρόγλυκη γεύση τους με το ζουμί σαν νέκταρ , προνόμιο αποκλειστικά

όσων τρέχουν να τα βρουν , τα κόβουν και τα τρώνε , είναι η εκδίκηση

των φτωχών απέναντι στη πλουτοκρατία, το ΔΝΤ, και τα στελέχη της

Ευρωπαϊκής τράπεζας.

Μαζί με μια κούπα κόκκινο κρασί, όλοι οι άνθρωποι γύρω μου μπορούν να

χαρούν την εξαίσια γεύση , παίρνοντας εκδίκηση από τα φαντασμαγορικά

γκουρμέ και γαστρονόμους, που ποτέ δεν θα τα βρουν για να γράψουν τη

συνταγή τους.

Οι μνήμες μας μας στηρίζουν περισσότερο σαν γεύση και σαν όσφρηση.

Ο ακριβοθώρητος αστακός μπορεί να περιμένει ή να λιγδιάζει τα χέρια

αυτών που μας τα φάγανε και μας άφησαν φτωχούς.

Ο δικός μας πλούτος είναι η φύση μας κι ότι μπορούμε να αγκαλιάσουμε

και να χαρούμε.

Αισιοδοξία, για αντεπίθεση!

Σχόλια