Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΠΟ ΤΟ ΞΗΡΟΧΩΡΙ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΑΘΙΑ ΦΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ






από τη Βόρεια Εύβοια-136




Έφυγε η ευγενική αγωνίστρια Μαρία Μπέικου


Η Μαρία Φέρλα γεννήθηκε το 1925, στην Ιστιαία της Εύβοιας,
από γονείς της μεσαίας τάξης. Διατηρούσαν παντοπωλείο. Η Κατοχή την
βρίσκει  μαθήτρια Γυμνασίου. Η πρώτη της
αντιστασιακή πράξη ήταν να στεφανώσει, μαζί με τους συμμαθητές της, το ηρώο
στην πλατεία του χωριού, στις 25 Μαρτίου του 1942. Σύντομα οργανώνεται στην
«Αλληλεγγύη» ενώ εμφανίζονται οι πρώτες ομάδες ανταρτών. Μπαίνει στην ΕΠΟΝ με
τη δημιουργία της και, παράλληλα με το σχολείο, μαζεύει υλικό

για τους αντάρτες
και μιλάει στα χωριά καλώντας τους πολίτες να στηρίξουν την Αντίσταση.




Οι γονείς της αποφασίζουν να ακολουθήσει τον αδελφό της στην
Αθήνα και να σπουδάσει ιατρική. Εκεί ο σύνδεσμός της είναι ο Λ. Κύρκος και
βρίσκει τον αδελφό της στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση του, επιστρέφουν στην
Ιστιαία ενώ μέσα της έχει ωριμάσει η ιδέα να μπει στον ένοπλο αγώνα.


Πλαστογραφεί την υπογραφή του πατέρα της για να γίνει
δεκτή  στην 13η μεραρχία του  ΕΛΑΣ Καρπενησίου. Πολιτικός επίτροπος εκεί
είναι ο Γεωργούλας Μπέικος, με τον οποίο παντρεύεται  με την απελευθέρωση και έπειτα από 5 μήνες
τον συλλαμβάνουν.  Εντάσσεται στον
Δημοκρατικό Στρατό και οργανώνει την φυγή της στη Σοβιετική Ένωση μέσω της Αλβανίας
το 1949.


Ο Πωλ Ελυάρ έγραψε στο Ατομικό της Βιβλιάριο Αξιωματικού:
“Στη Μαρία που πρόσφερε την ομορφιά της στους δρόμους του πολέμου.”


Στη Μόσχα επιλέγεται να γίνει η εκφωνήτρια του ελληνόφωνου
τμήματος  του ραδιοφωνικού σταθμού. «Εδώ
Μόσχα» το 1952. Τον επόμενο χρόνο αρχίζει να σπουδάζει σκηνοθεσία και συνδέεται
με βαθιά φιλία με τον Αντρέι Ταρκόφσκι, όπου και συνσκηνοθετούν και μία ταινία.
Ενώ δίνει και το όνομα στον ένα του γιό. 


Ξαναβρίσκεται με τον άντρα της το 1961, ο οποίος έχει
καταφέρει να μεταβεί στη Μόσχα με διαπίστευση της «Αυγής». Το 1975, με τη
Μεταπολίτευση, η Μαρία Μπέικου επιστρέφει στην Ελλάδα για να ξαναπάρει την
ιθαγένεια. Μετά από 25 χρόνια χωρίς ιθαγένεια και έξι μήνες ταλαιπωριών με το
ελληνικό σύστημα, παίρνει το ελληνικό διαβατήριο και γυρνάει στη Μόσχα για να
μάθει ότι ο άντρας της έχει πεθάνει. «Ήταν ασύλληπτο. Δεν μου το είπαν μέχρι
που έφτασα σπίτι. Να μεταφέρω την τέφρα του στα χέρια μου, σαν την Ηλέκτρα. Δεν
ήθελα να ζήσω… μετά το θάνατο του Γεωργούλα δεν με ενδιαφέρει τίποτα, δεν
ασχολούμαι καθόλου με το κόμμα, έκοψα κάθε σχέση».


Εργάστηκε στις διαπραγματεύσεις για τις μετακλήσεις μεγάλων
σοβιετικών καλλιτεχνών στην Ελλάδα. Εργάστηκε επίσης στη Μεγάλη Σοβιετική
Εγκυκλοπαίδεια, στην εφημερίδα «Έθνος» κ.α.


Πέρυσι κυκλοφόρησε το βιβλίο της ιστορικού  Τασούλας Βερβενιώτη, όπου κατέγραψε τη
βιογραφία της, με τίτλο "Αφού με ρωτάτε, να θυμηθώ... (εκδ. Καστανιώτης).


Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών στις 25 Μαρτίου. 69
ακριβώς χρόνια από την πρώτη της αντιστασιακή πράξη. 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δυο από τα οδικά εγκλήματα της Βόρειας Εύβοιας.

του Πάνου Β.

Με αφορμή και το σημερινό ατύχημα στη διασταύρωση Κουρκουλών-Δάφνης με την "Εθνική" Αιδηψού Χαλκίδας, ας υπενθυμίσουμε στη νέα δημοτική αρχή τα δυο μεγάλα οδικά εγκλήματα της περιοχής.
Η είσοδος στη Λίμνη όπως ερχόμαστε από Χαλκίδα στη περιοχή του Αρχάγγελου γίνεται παράνομα από παραβίαση της διπλής διαχωριστικής γραμμής και με "εξαφάνιση" της αντίστοιχης πινακίδας εδώ και χρόνια.Η δε είσοδος από την αντίθετη κατεύθυνση είναι τσιμενταρισμένη για κάποιους λόγους που μόνο οι μηχανικοί που σχεδίασαν τον "κόμβο" ξέρουν.
Το να στρίψεις από εκεί για τη Λίμνη πάλι πρέπει ή να είσαι  εκπαιδευμένος ντόπιος ή να έχεις μαντικές ικανότητες ακόμα και με χρήση του τζιπιες.

Η Ιστορία του γιατί και του πως έγινε αυτό είναι πολύ λυπητερή, αλλά πρέπει να τη ξεπεράσουμε και να κάνουμε μια ασφαλή δευτερεύουσα είσοδο στη πόλη αντικαθιστώντας αυτή τη λαιμητόμο.
Το αν καταργηθεί είναι αδιανόητο γιατί ιδιαίτερα το καλοκαίρι είναι μοναδική διέξοδος τόσο για το κυκλοφο…

Να κλείσουμε τα σύνορα της Λίμνης...

του Πάνου Β. Ο Ιός έφτασε δίπλα μας.Με ένα ταξίδι στον Πανάγιο τάφο ο βορειοευβοιώτης από τον Άγιο, άλλα είχε στο μυαλό του κι άλλα κατάφερε.Αντί για το υιό του θεού έφερε τον κορωναϊό ,ανεπιθύμητο μετανάστη και αόρατο εχθρό.
Ήδη Ιστιαία και Αιδηψός άρχισαν να δοκιμάζονται σε πολλά επίπεδα.
Στη Λίμνη η επόμενη μέρα είναι δίπλα μας.Πολύ κοντύτερα από τη μακρινή Κίνα.
Τι να κάνουμε λοιπόν;
Το οδικό μας δίκτυο μας επιτρέπει με ένα οδόφραγμα στο νεκροταφείο,ένα στον Αρχάγγελο και ένα στο Χριστό να φράξουμε όλες τις διόδους προς το χωριό μας.Κανείς δεν μπαίνει,κανείς δεν βγαίνει.Κανείς δεν αρρωσταίνει από τον ιό.
Γιατί αν αρρωστήσει από κάτι άλλο τη πατήσαμε.
Με αγωνία και παρέα τη τιβί θα περιμένουμε 1-2 μήνες ή 1-2 χρόνια τη λήξη του συναγερμού.Θα τραφούμε με ψάρια ευβοϊκού ,χόρτα του βουνού και κατσικάκια από τα μαντριά.Δεν έχουμε μείνει και τόσοι για να μη μας φτάνουν.
Με τους συγγενείς που θα αρρωσταίνουν στον υπόλοιπο κόσμο θα επικοινωνούμε μέσω βάιμπερ που θα είναι απόλυτα ασφαλές γ…

200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ

INMEMORIAM 200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ


του Πάμπου Χατζηλαμπή Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα που ο χαμός ενός παλικαριού ξαναφέρνει το πρόβλημα των υποδομών και των προτεραιοτήτων της Βόρειας Εύβοιας...
Αλλά ο θάνατος του Άγγελου είμαι σίγουρος πως σπιρουνίζει τη σκέψη όλων όσων προβληματίζονται και επιζητούν το γενικό καλό. Δεν είναι, δεν μπορεί να είναι και να μείνει ως μια παράπλευρη απώλεια της εγκατάλειψης που σοβεί και ταλανίζει τη Βόρεια Εύβοια.
Πάνω και πριν απ' όλα καθιστά απαραίτητο το χαρακτηρισμό ως επείγουσας της ανάγκης ενός περιφερειακού Νοσοκομείου ή/και ενός Κέντρου Υγείας καλά οργανωμένου, εξοπλισμένου και στελεχωμένου.
Αν μας ενδιαφέρει η καθημερινότητα των πολιτών της Βόρειας Εύβοιας, δεν υπάρχει τίποτε άλλο πιο σημαντικό στις υποδομές ολόκληρης της περιοχής…
Ας αρχίσει από τα θέματα υγείας η επανεκκίνηση της ανάπτυξης που όλοι θέλουμε. Οι δρόμοι, οι σήραγγες, τα Ferry, και τα ραπανάκια για την όρεξη ως αναγκαίες υποδομές μπορούν να περιμένουν και θα …