Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Προς όλους πλην Ραγκούση Επιστολή...

Η εκμετάλλευση του ευκαιριακού ήταν πάντα για τους Έλληνες η σταθερά

στην οποία πάντα επένδυαν την υλοποίηση των επιδιώξεών τους. Έχουμε,

ίσως, να κάνουμε με μια κοινωνία υπερβολικά (παθολογικά) προσηλωμένη

στη συγκυρία (επειδή ωφελήθηκε συχνά από αυτήν) και επομένως ξένη προς

την υπομονή και επιμονή, τη μακροπρόθεσμη δέσμευση και συστηματικότητα

αδυνατεί να ανταποκριθεί με σύνεση και ωριμότητα

σε κάθε νέα

προσπάθεια εκσυγχρονισμού της χώρας. Όπως και στην περίπτωση της

επιχειρούμενης διοικητικής μεταβολής με την ονομασία Καλλικράτης, η

οποία λαμβάνει χώρα εν μέσω, βέβαια, γενικότερης κακοδαιμονίας.

Αφού ξεπεράσαμε την οθωμανική μας εμμονή, ως προς τη σκοπιμότητα

διατήρησης της κοινότητας, με τον Καποδίστρια, τον οποίο φροντίσαμε να

ακυρώσουμε μέσα από την αναγωγή σε αυτόν όλης της παθογένειας του

εθνικού μας πολιτικού συστήματος, καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε κάτι

πολύ πιο σύνθετο, αλλά επιτακτικά αναγκαίου επιδεικνύοντας νέες

συμπεριφορές και νοοτροπίες.

Μια ευρύτερη δηλαδή συναίνεση, η οποία έπρεπε να εκφραστεί πρωτογενώς

στον προσδιορισμό του σκεπτικού και των κριτηρίων που θα προτείνονταν

προς την Κεντρική Διοίκηση, για να τα εφαρμόσει στη διαμόρφωση του

νέου διοικητικού χάρτη της χώρας. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν απαιτήθηκε

επαρκώς από τις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες επαναπαύθηκαν στην

πεπατημένη μεθοδολογία και αρκετοί επένδυσαν στη λογική των

παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, από τους περισσότερο ή λιγότερο

χαρισματικούς εν ενεργεία δημοτικούς ή κομματικούς εκπροσώπους τους.

Και, όμως, έπρεπε να επιδιωχθεί η προγενέστερη έκφραση των τοπικών

κοινωνιών για να υπάρχει τώρα η νομιμοποίηση της αντίδρασής τους.

Και ήταν αναμενόμενο, όταν η τελική απόφανση του Υπουργείου δεν ήταν η

ευνοϊκότερη γι αυτούς, να αναζητούν αγωνιωδώς εξιλαστήρια θύματα αυτής

της αποτυχίας και να προβαίνουν στη διαμόρφωση ενός κλίματος

αντιπαλότητας με τους κερδισμένους αυτής της ιστορίας, με τους οποίους

θα κληθούν συντόμως να συμπράξουν και να συνεργαστούν. Και είναι άξιο

επισήμανσης πως ξαφνικά στην επιχειρηματολογία όλων των συμμετεχόντων

ανασύρονται και προτάσσονται οι ιστορικές και πολιτισμικές

παρακαταθήκες τους, για τις οποίες ελάχιστα ενδιαφέρονταν μέχρι

πρότινος, αφού φρόντιζαν να τις εκποιούν, να τις ανταλλάσσουν και να

τις λαθρανασκάπτουν.

Ο καθένας δικαιούται να εύχεται να πραγματοποιηθεί ότι ελπίζει όχι

όμως και να συμφωνεί με πράγματα που αντιβαίνουν και τη λογική του

μέσου νου. Έτσι, ας διατηρήσουμε το μέτρο στις σκέψεις και τις

αντιδράσεις μας, αποφεύγοντας απλοποιήσεις και υπερβολές, οι οποίες

προσβάλλουν συνειδήσεις σημερινών συνδιεκδικητών και αυριανών

συνδημοτών.

Υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά για να διανυθεί, να ξεπεραστούν

τοπικισμοί, μικροσυμφέροντα, στερεότυπες αντιλήψεις εκατέρωθεν και

επιτέλους να σκεφτούμε περισσότερο πολιτικά και όχι κομματικά.

Οποιαδήποτε και αν ήταν η πρόταση του Υπουργείου σίγουρα οι

αντιδράσεις θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Έχει κανείς, όμως, σκεφθεί

ότι η περίπτωση του Καλλικράτη είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που η

Ελληνική Πολιτεία φάνηκε ειλικρινής περισσότερο από κάθε άλλη φορά και

ότι, αφού πρότεινε πρωτοποριακές μεθόδους για την τήρηση της

δημοκρατικής δεοντολογίας, μέσω της διαβούλευσης, ανέθεσε σε Επιτροπή

Υπηρεσιακών παραγόντων να αξιολογήσει τα προτεινόμενα. Και ότι, αφού

αξιοποίησε μια ακριβοπληρωμένη μελέτη του Ι.Τ.Α. (Ινστιτούτο Τοπικής

Αυτοδιοίκησης), όπως και θα όφειλε, τις προτάσεις των θεσμικών και μη

παραγόντων και διασφάλισε τη στεγανότητα στη διαδικασία των τελικών

κρίσεών της, προχώρησε στις τελική της εισήγηση. Η οποία φάνηκε να

αδιαφορεί για τις οχλήσεις τοπικών κομματικών παραγόντων και προέβη

στην οριζόντια εφαρμογή κάποιων αντικειμενικών κριτηρίων, τα οποία

προσδιόρισαν και την κόκκινη γραμμή των ορίων των νέων δήμων και το

μαύρο στίγμα των εδρών τους.

Και αν τελικά αυτό που μας χωρίζει είναι η ταμπακιέρα της

ονοματοδοσίας, ας υπάρξει επιτέλους μια πρόταση για την επίτευξης της

σύμπλευσης; Με ιστορικό βέβαια όρο, αφού η εύρεσή του διευκολύνεται

και από την πρόσφατη εντρύφησή μας στα εγχειρίδια τοπικής ιστορίας,

στα οποία προστρέξαμε άρτι για να θεμελιώσουμε την πολιτιστική υπεροχή

ημών έναντι υμών. Και αλλοίμονο, αν αναγκαστούμε, λόγω διαφωνίας μας,

να καταφύγουμε στη χρησιμοποίηση γεωγραφικών προσδιορισμών, αφού κάτι

τέτοιο θα συνάδει μεν με την εθνική εξωτερική μας πολιτική προς

γείτονα χώρα, αλλά θα μας εθίζει και στην νομιμοποίηση και άλλως

ανίερων συμβιβασμών ή εξισώσεων, όπως μιας σταθερής ιστορικής,

πολιτιστικής αξίας έναντι μιας υποδομής φτιαγμένη από μπετόν αρμέ… Για

την οποία ευλόγως αναρωτιέται κανείς ποιο ήταν το τελικό της τίμημα

και ποιων άλλων προτεραιοτήτων ανέστειλε την πραγματοποίησή τους;

Δρ. Παλάντζας Ιωάννης


Δημότης του νέου Δήμου Λίμνης ή Ελυμνίων (ορθότερο ιστορικά) ή Αιγαίων
ή Κανδηλίου-Μακίστου ή ακόμη και Λευκολίθου ή…

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δυο από τα οδικά εγκλήματα της Βόρειας Εύβοιας.

του Πάνου Β.

Με αφορμή και το σημερινό ατύχημα στη διασταύρωση Κουρκουλών-Δάφνης με την "Εθνική" Αιδηψού Χαλκίδας, ας υπενθυμίσουμε στη νέα δημοτική αρχή τα δυο μεγάλα οδικά εγκλήματα της περιοχής.
Η είσοδος στη Λίμνη όπως ερχόμαστε από Χαλκίδα στη περιοχή του Αρχάγγελου γίνεται παράνομα από παραβίαση της διπλής διαχωριστικής γραμμής και με "εξαφάνιση" της αντίστοιχης πινακίδας εδώ και χρόνια.Η δε είσοδος από την αντίθετη κατεύθυνση είναι τσιμενταρισμένη για κάποιους λόγους που μόνο οι μηχανικοί που σχεδίασαν τον "κόμβο" ξέρουν.
Το να στρίψεις από εκεί για τη Λίμνη πάλι πρέπει ή να είσαι  εκπαιδευμένος ντόπιος ή να έχεις μαντικές ικανότητες ακόμα και με χρήση του τζιπιες.

Η Ιστορία του γιατί και του πως έγινε αυτό είναι πολύ λυπητερή, αλλά πρέπει να τη ξεπεράσουμε και να κάνουμε μια ασφαλή δευτερεύουσα είσοδο στη πόλη αντικαθιστώντας αυτή τη λαιμητόμο.
Το αν καταργηθεί είναι αδιανόητο γιατί ιδιαίτερα το καλοκαίρι είναι μοναδική διέξοδος τόσο για το κυκλοφο…

Να κλείσουμε τα σύνορα της Λίμνης...

του Πάνου Β. Ο Ιός έφτασε δίπλα μας.Με ένα ταξίδι στον Πανάγιο τάφο ο βορειοευβοιώτης από τον Άγιο, άλλα είχε στο μυαλό του κι άλλα κατάφερε.Αντί για το υιό του θεού έφερε τον κορωναϊό ,ανεπιθύμητο μετανάστη και αόρατο εχθρό.
Ήδη Ιστιαία και Αιδηψός άρχισαν να δοκιμάζονται σε πολλά επίπεδα.
Στη Λίμνη η επόμενη μέρα είναι δίπλα μας.Πολύ κοντύτερα από τη μακρινή Κίνα.
Τι να κάνουμε λοιπόν;
Το οδικό μας δίκτυο μας επιτρέπει με ένα οδόφραγμα στο νεκροταφείο,ένα στον Αρχάγγελο και ένα στο Χριστό να φράξουμε όλες τις διόδους προς το χωριό μας.Κανείς δεν μπαίνει,κανείς δεν βγαίνει.Κανείς δεν αρρωσταίνει από τον ιό.
Γιατί αν αρρωστήσει από κάτι άλλο τη πατήσαμε.
Με αγωνία και παρέα τη τιβί θα περιμένουμε 1-2 μήνες ή 1-2 χρόνια τη λήξη του συναγερμού.Θα τραφούμε με ψάρια ευβοϊκού ,χόρτα του βουνού και κατσικάκια από τα μαντριά.Δεν έχουμε μείνει και τόσοι για να μη μας φτάνουν.
Με τους συγγενείς που θα αρρωσταίνουν στον υπόλοιπο κόσμο θα επικοινωνούμε μέσω βάιμπερ που θα είναι απόλυτα ασφαλές γ…

200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ

INMEMORIAM 200 ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΣΥΝΔΗΜΟΤΗ


του Πάμπου Χατζηλαμπή Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα που ο χαμός ενός παλικαριού ξαναφέρνει το πρόβλημα των υποδομών και των προτεραιοτήτων της Βόρειας Εύβοιας...
Αλλά ο θάνατος του Άγγελου είμαι σίγουρος πως σπιρουνίζει τη σκέψη όλων όσων προβληματίζονται και επιζητούν το γενικό καλό. Δεν είναι, δεν μπορεί να είναι και να μείνει ως μια παράπλευρη απώλεια της εγκατάλειψης που σοβεί και ταλανίζει τη Βόρεια Εύβοια.
Πάνω και πριν απ' όλα καθιστά απαραίτητο το χαρακτηρισμό ως επείγουσας της ανάγκης ενός περιφερειακού Νοσοκομείου ή/και ενός Κέντρου Υγείας καλά οργανωμένου, εξοπλισμένου και στελεχωμένου.
Αν μας ενδιαφέρει η καθημερινότητα των πολιτών της Βόρειας Εύβοιας, δεν υπάρχει τίποτε άλλο πιο σημαντικό στις υποδομές ολόκληρης της περιοχής…
Ας αρχίσει από τα θέματα υγείας η επανεκκίνηση της ανάπτυξης που όλοι θέλουμε. Οι δρόμοι, οι σήραγγες, τα Ferry, και τα ραπανάκια για την όρεξη ως αναγκαίες υποδομές μπορούν να περιμένουν και θα …